Υπάρχουν αρκετές φιλοσοφίες σε ομάδες ποδοσφαίρου.
Εγώ θα ξεχώριζα από την μία την σχολή του Ολλανδικού, Γερμανικού και Πορτογαλικού ποδοσφαίρου και από την άλλη του Ισπανικού, Αγγλικού και Ιταλικού ποδοσφαίρου.
Η πρώτη σχολή στηρίζεται ως επί τω πλείστων στις υποδομές της. Παράγει παίκτες, και χτίζει την εκάστοτε ομάδα πάνω στους παίκτες που αυτή παράγει. Η ομάδα αυτή έχει χρόνο ζωής το πολύ μία τριετία και κατόπιν ανανενώνεται με τον ίδιο τρόπο. Ένα εργοστάσιο παραγωγής παικτών δηλαδή σε συνδιασμό με έξυπνες προσθήκες.
Η δεύτερη σχολή στηρίζεται ως επί τω πλείστων σε αγορές παικτών από την πρώτη σχολή καθώς και από την Λατινική Αμερική επενδύοντας πολλά χρήματα στην αγορά παικτών.
Η Ελλάδα προφανώς δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία από τις παραπάνω σχολές γιατί το εγχώριο προϊόν είναι κάκιστης ποιότητας.
Ποια σχολή από τις δύο πρέπει να ακολουθήσει ο ΠΑΟΚ;
Προφανώς την πρώτη. Παραγωγή παικτών και αγορά πέντε με έξι ποιοτικών ποδοσφαιριστών που θα δώσουν το κάτι παραπάνω. Ποδοσφαιριστών νέων που θα έχουν αξία μεταπώλησης.
Το πρώτο (παραγωγή) το πετυχαίνουμε.
Στο δεύτερο (αγορά) έχουμε πρόβλημα. Εκεί πρέπει να δουλέψουμε πολύ περισσότερο.
Ακολουθούμε λοιπόν την πρώτη σχολή όχι επειδή αυτή θα φέρει περισσότερες επιτυχίες. Αλλά διότι μόνο τότε η ομάδα θα είναι βιώσιμη οικονομικά και θα μπορέσει να φέρνει κάποιες επιτυχίες στην διάρκεια ζωής της. Και είναι σίγουρο ότι θα φέρει μιας και ανήκει στα κορυφαία Brand Name στην χώρα, πιθανότατα Νο2 αυτή τη στιγμή.
Όσοι νομίζουν ότι η ομάδα μπορεί να ακολουθήσει την δεύτερη σχολή είναι εκτός πραγματικότητας.
Ας το χωνέψουν λοιπόν ότι μόνον έτσι είναι πιθανόν σε κάποια φάση να δουν αποτελέσματα. Ειδάλλως θα βλέπουν μία καλή ομάδα ανά τριάντα χρόνια…
Δεν λέω ότι θα γίνουμε Άγιαξ ή Πόρτο. Όχι. Το σίγουρο είναι ότι ούτε Ρεάλ θα γίνουμε ούτε Σίτυ ούτε Γιουβέντους.
Είναι πολλά που μπορώ να πω και να γράψω αλλά μένω εδώ.
