Σήμερα κανονικά θα έπρεπε να κάνουμε κουβέντα για ποδόσφαιρο, μιας είναι ημέρα Champions League. Αντί για αυτό όμως, ξημέρωσε μια ημέρα πένθιμη, με ακόμα ένα θύμα της τυφλής οπαδικής βίας. Αυτή την φορά είναι ο 29χρονος Μιχάλης. Γράφει ο Παναγιώτης Μαυρόπουλος.
Στο άκουσμα της επίθεσης που έγινε χθες το βράδυ από Κροάτες και Έλληνες χούλιγκανς της Ντινάμο Ζάγκρεμπ και του Παναθηναϊκού αντίστοιχα, όλοι νιώσαμε να «παγώνει» το αίμα μας. Ιδιαίτερα στο άκουσμα της δολοφονίας ακόμα ενός ανθρώπου, αλλά και στο γεγονός πως στους τραυματισμένους βρίσκονταν ακόμα και μικρά παιδιά.
Όσο περνούσαν οι ώρες και βγήκαν στο φως στοιχεία για την υπόθεση τα αισθήματα είναι σαφώς οργή και θυμός. Πως πέρασαν τόσα οχήματα από τα σύνορα, τα οποία μετέφεραν τριψήφιο παρακαλώ αριθμό Κροατών. Έγγραφο αποδεικνύει πως η αστυνομία ήξερε, όμως παρακολουθούσε διακριτικά. Ως εδώ θα συμφωνήσω, δε γίνεται να είσαι προκλητικός σε τέτοιες περιπτώσεις. Μάλλον όμως, ξέφυγε το επίπεδο της διακριτικότητας αφού στην Αττική οδό τους έχασαν. Κανείς δεν κινήθηκε, κανείς δεν ενημέρωσε για την παρουσία μεγάλου αριθμού οπαδών της Ντινάμο στην Αθήνα και κανείς δεν φρόντισε να τους ψάξει ή να σκεφτεί να ενισχύσει με αστυνομική παρουσία την Νέα Φιλαδέλφεια.
Το αποτέλεσμα; Πολλοί τραυματίες και ένας νεκρός. Ένα νέο παιδί μόλις στα 29 χρόνια. Βρισκόταν στον περιβάλλοντα χώρο του γηπέδου παραμονές ενός μεγάλου αγώνα και δεν γύρισε σπίτι ποτέ. Γιατί; Γιατί ένα τσουβάλι σκουπίδια διέσχισαν ανενόχλητοι όλα τα Βαλκάνια και την μισή Ελλάδα, ενώθηκαν με τους ομοίους τους και εξαπέλυσαν επίθεση. Κάπου εδώ να τονίσουμε, για όσους δεν γνωρίζουν, πως ο λόγος που ήρθαν ως εδώ ήταν αποκλειστικά αυτό που έγινε χθες, καθώς η UEFA είχε αποφασίσει πως δεν θα δοθούν εισιτήρια σε φιλοξενούμενους σε αυτό το ματς, αλλά και στο αυριανό ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και Μαρσέιγ.
Καταλήγουμε στο ότι υπήρχε σχέδιο το οποίο δεν χρήζει κάποιας ιδιαίτερης οργάνωσης. Άλλωστε στο κωλοχανείο που ζούμε, έπρεπε να οργανωθεί το κίνημα της πετσέτας για να πάρουν τα μέτρα και τις μεζούρες οι αρμόδιοι και να μετρήσουν αν τα beach bar έχουν απλωθεί παραπάνω, όπου έπρεπε να χαθούν 57 και πλέον ζωές για να μάθουμε πως τα τρένα «πάνε και όπου βγει» και που ελληνική αστυνομία είναι για να διαλύει καμία πορεία φοιτητών οι συνταξιούχων.
Κάποια στιγμή πρέπει να γίνει και η αυτοκριτική στα οργανωμένα σύνολα των οπαδών. Οι συλλυπητήριες ανακοινώσεις ήδη ξεκίνησαν. Αλλά ποιοι είναι αυτοί που σήμερα δακρύζουν;
Όσοι δολοφόνησαν και οι υποστηρικτές τους οι οποίοι πάνε έξω από δικαστήρια και φυλακές και ζητάνε λευτεριά;
Όσοι κάνανε ολόκληρα ταξίδια στο εξωτερικό για να καταδώσουν Έλληνες οπαδούς άλλης ομάδας;
Όσοι βρέθηκαν στο ραντεβού με θύμα τον έτερο Μιχάλη, τον Φιλόπουλο και πλέον τους κυνηγάνε σε πόλης της επαρχίας για δολοφονική επίθεση;
Όσοι κάνουν πεσίματα 20 σε πέντε για να δείρουν και να πάρουν λάφυρα τα οποία θα τα διαφημίζουν με περηφάνια στα social media;
Έχουμε χάσει την μπάλα. Προφανώς και οι παραπάνω αναφορές δεν χρωματίζονται. Λίγο – πολύ, σε κάθε περίπτωση τους βρίσκουμε όλους μέσα. Το θέμα δεν είναι η στοχοποίηση, αλλά όλοι αυτοί να τιμωρηθούν όπως τους αξίζει και να ζούμε τις Κυριακές μας όπως γουστάρουμε οι υγιείς. Μπάλα, γήπεδο και μπόλικος χαβαλές με τους φίλους μας που υποστηρίζουν άλλη ομάδα. Σε λογικά πλαίσια πάντα.
Τα θερμά συλλυπητήρια εκ μέρους όλης της ομάδας του PAOKDAY.gr στην οικογένεια του Μιχάλη και σε όλη την οικογένεια της ΑΕΚ. Και ευχή μας όσοι τραυματίστηκαν και νοσηλεύονται, να επιστρέψουν το συντομότερο σπίτι τους.
Υ.Γ. Κύριοι(;) της πολιτείας οι αποπομπές στελεχών της αστυνομίας δεν μας φτάνουν. Υπουργοί και Κυβέρνηση καλά θα κάνουν να σκέφτονται την παραίτηση. Αν 150 – 200 άτομα διέσχισαν την μισή Ελλάδα, χρησιμοποίησαν τον ηλεκτρικό και φτάσανε στην Νέα Φιλαδέλφεια οπλισμένοι και ανενόχλητοι, σε περίπτωση πολέμου τι θα γίνει; Το «επιτελικό κράτος» είναι ανύπαρκτο, όπως και κάθε θεσμός σε αυτή την χώρα.
