Ο ΠΑΟΚ ήταν ανώτερος στο χθεσινό ντέρμπι με τον Άρη και δίκαια πήρε την νίκη, η οποία θα μπορούσε να έχει ευρύτερο σκορ βάσει της εικόνας των ομάδων, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο. Γράφει ο Παναγιώτης Μαυρόπουλος.
Η χθεσινοβραδινή αναμέτρηση, ανέδειξε νικητή δίκαια και αυτό δεν χωράει καμία αμφισβήτηση. Ο ΠΑΟΚ πραγματοποίησε μια πολύ καλή εμφάνιση ειδικά στο πρώτο μέρος. Εξαίρεση το πρώτο δεκάλεπτο, όπου ήταν μουδιασμένος, όμως ο Άρης πέρα από την κατοχή δεν κατάφερε να δημιουργήσει την παραμικρή απειλή.
Όταν ο ΠΑΟΚ βρήκε τα πατήματά του στον αγωνιστικό χώρο, κυριάρχησε πλήρως, κράτησε την μπάλα, δημιούργησε ευκαιρίες και μονοπωλούσε στο επιθετικό κομμάτι. Η μάχη του κέντρου κερδήθηκε κατά κράτος από τους «ασπρόμαυρους», με την χημεία των Αουγκούστο και Σβαμπ να έχει τον δικό της ρόλο. Η επιλογή του Νταρίντα να ξεκινήσει βασικός στο ντέρμπι, αποδείχτηκε λάθος εκ του αποτελέσματος. Προφανώς δεν θα κρίνω τον παίχτη από το χθεσινό ματς. Εδώ κρίνεται η επιλογή του Πάρντιου, που σε ένα ντέρμπι δεν έβαλε τον Νταμπό μαζί με τον Ετέμπο, που έχουν περισσότερα παιχνίδια μεταξύ τους. Είναι φυσικό ο Νταρίντα να υστερεί σε τακτική, καθώς είναι λίγο καιρό στον Άρη.
Όπως αναφέραμε και στο άρθρο πριν το ματς, δύο ήταν τα σημεία κλειδιά του αγώνα και επιβεβαιωθήκαμε. Αρχικά ο περιορισμός του Μαντσίνι, που δεν φάνηκε καθόλου παρά μόνο σε μία φάση. Αυτό οφείλεται και στο ότι δεν πήρε καμία μπαλιά από τα χαφ του Άρη. Επιπλέον, αναφέραμε και την παρουσία του Πίρσμαν στο αριστερό άκρο της άμυνας. Χρειάστηκε να είναι στην ενδεκάδα, καθώς σε ύψος υστερούσε στα ψηλά κορμιά που έχει ο ΠΑΟΚ. Τονίσαμε μάλιστα ότι από εκεί ο ΠΑΟΚ θα πρέπει να χτυπήσει και το έκανε δημιουργώντας αρκετά από εκεί την πλευρά.
Ο Δικέφαλος είχε διακριθέντες και ήταν αρκετοί. Τι να πει κανείς για τον Ίνγκασον, που όχι μόνο σκόραρε, αλλά στα αμυντικά του καθήκοντα ήταν άριστος. Ο Κουλιεράκης ήταν σχεδόν αλάνθαστος, ενώ θα μπορούσε να χρηστεί σκόρερ και αυτός. Η επιθετική τετράδα ήταν καλή, δημιουργώντας προβλήματα στην άμυνα του Άρη πιέζοντας συνεχώς για ένα ημίχρονο. Για τον «Ντέλια» τα λόγια, για ακόμα μια φορά, είναι περιττά. Πολλά τρεξίματα, πολλές ενέργειες, που προκάλεσαν προβλήματα στο μεσοαμυντικό κομμάτι του Άρη. Η επιβράβευση του, το καθολικό χειροκρότημα που του έδωσε όλο το γήπεδο, την στιγμή της αλλαγής του.
Το σκορ βέβαια θα μπορούσε να έχει πάρει άλλη διάσταση, αν ο ΠΑΟΚ είχε σταθεί πιο τυχερός. Το πέναλτι, το δοκάρι του Νάρει που η μπάλα πήρε εντελώς ανάποδα φάλτσα και δεν κατέληξε ποτέ στα δίχτυα, εκεί που όσοι ήμασταν χθες στο γήπεδο πιστέψαμε ότι μπήκε. Στην εξίσωση μπαίνει και η κεφαλιά του Κουλιεράκη, που πέρασε λίγο έξω. Αναφερόμαστε σε καθαρές ευκαιρίες.
Στην επανάληψη ο ΠΑΟΚ παρουσιάστηκε αλλιώς. Οπισθοχώρησε, έδωσε την μπάλα στον Άρη, όμως οι φιλοξενούμενοι δεν πήραν το παραμικρό ρίσκο, ο Δικέφαλος είχε κλείσει καθαρά τους χώρους και περίμενε να βγει στην κόντρα. Η εντολή του Λουτσέσκου φάνηκε πως ήταν να πιέζει ψηλά η ομάδα, ώστε να μην υπάρχει χώρος για οποιαδήποτε ενέργεια και να χρειαστεί, να καλύψει ο Κοτάρσκι, όπως έγινε 3-4 φορές και βγήκε μακριά από την περιοχή για να κόψει αντεπιθέσεις. Αυτό ήταν το δεύτερο ημίχρονο, με τον προβληματισμό μου να υπάρχει στο τέλος, όπου η ομάδα δεν μπορούσε να κρατήσει την μπάλα, την πουλούσε και προέκυπταν είτε συνθήκες αντεπίθεσης , είτε κάποιο στημένο για τους «κιτρινόμαυρους». Βέβαια, η υπεροχή του ΠΑΟΚ στις στατικές φάσεις φάνηκε επιθετικά και αμυντικά, εκεί που κέρδισε τις πιο πολλές μονομαχίες. Να τονίσουμε πως πολλές εκτελέσεις των φιλοξενούμενων ήταν κακές και πέρασαν ανεκμετάλλευτες.
Στο κομμάτι της διαιτησίας, με την λήξη του αγώνα ξεκίνησε μια προσπάθεια αποδόμησης της νίκης του Δικεφάλου από την πλευρά των συμπολιτών. Το αφήγημα ξεκίνησε από την φάση του πέναλτι. Μια ξεκάθαρη φάση, με τον αμυντικό του Άρη να κάνει μανσέτα και το VAR, φυσικά καταλόγισε την παράβαση. Η απορία μου είναι τι ακριβώς έψαχναν και δεν κάλεσαν συντομότερα τον Ούγγρο να δει την φάση, αφού φαίνεται ξεκάθαρα από πρώτο κιόλας ριπλέι το χέρι.
Βέβαια κανένας δεν έκανε λόγο, για το γεγονός πως ο Κουέστα δεν είχε κανένα πόδι του στην goal line, πριν την εκτέλεση του Σβαμπ και την επανάληψη που θα έπρεπε να είχε δοθεί. Στην φάση του γκολ, ανακάλυψαν επιθετικό φάουλ. Σε διεκδίκηση, ο Κουλιεράκης πάει δυνατά στην φάση με το σώμα, τα χέρια του δεν εμποδίζουν τον Πίρσμαν να διεκδικήσει την μπάλα, κερδίζει κατά κράτος στο αέρα ο μικρός νομιμότατα και δίνει την ασσίστ στον Ίνγκασον. Και στην τελική αν ήταν επιθετικό φάουλ μια φορά αυτό, το κεφαλοκλείδωμα στον Ολιβέιρα ήταν δέκα φορές πέναλτι.
Επιπλέον πιθανότατα δεν είδαν το ματς στα πρώτα 20 λεπτά, όπου σίγουρα οι φιλοξενούμενοι έπρεπε να δουν δύο με τρεις κίτρινες κάρτες. Αντίθετα με ευκολία τις πήραν οι Αουγκούστο και Ζίφκοβιτς, οι οποίες ήταν ορθές. Άρα το αφήγημα για διαιτησία είναι μια τρύπα στο νερό.
Όσον αφορά τις δηλώσεις του προέδρου του Άρη, δεν έχω να σχολιάσω κάτι. Είδα την συνέντευξη, το ύφος του ήταν χιουμοριστικό και δεν με πείραξε προσωπικά. Άλλωστε δεν μπορεί να με αγγίξει κάτι που δεν ισχύει, μιας και οι πελατειακές σχέσεις δεν χτίζονται σε μια χρονιά. Αυτό που με ενόχλησε ήταν ότι σε ίντερνετ και ραδιόφωνά, διαβάζαμε και ακούγαμε από φιλάθλους – οπαδούς του Άρη να υποτιμάνε τον «Ντέλια», λέγοντας πως θα χαθεί στα χαφ του Άρη, πως σε μεγάλο ματς δεν έπαιξε και ο μικρός τους εξέθεσε πανηγυρικά.
Υ.Γ. Η ατμόσφαιρα στο γήπεδο ήταν φοβερή με τον κόσμο να είναι υποδειγματικός σε όλα τα επίπεδα και έτσι θα πρέπει να είναι συνεχώς.
