Η κόπωση, οι απουσίες και οι επιλογές που πληρώνονται, σε μια περίοδο όπου τα περιθώρια στενεύουν.
Η εικόνα του ΠΑΟΚ το τελευταίο διάστημα δεν προέκυψε ξαφνικά. Ήταν αποτέλεσμα μιας πορείας που εξελισσόταν μήνες τώρα, με σταθερή επιβάρυνση του βασικού κορμού, περιορισμένες επιλογές και διαχείριση που άφηνε ελάχιστα περιθώρια λάθους. Το σημείο καμπής ήρθε τώρα, σε μια χρονική στιγμή που η ομάδα έπρεπε απλώς να αντέξει.
Οι τρεις αγώνες που απέμεναν πριν την αλλαγή του χρόνου απαιτούσαν πνευματική καθαρότητα και σωματικές αντοχές. Με τις απουσίες να αυξάνονται και τον βασικό άξονα να λειτουργεί στα όριά του, ο ΠΑΟΚ μπήκε σε αυτό το διάστημα με μειωμένα αποθέματα. Η υπερπροσπάθεια της περασμένης Πέμπτης επιβάρυνε ακόμη περισσότερο μια ομάδα που ήδη έδειχνε σημάδια κόπωσης.
Αγωνιστικά, ο ΠΑΟΚ παρουσίασε περιορισμένη δημιουργία και χαμηλή ένταση. Δεν ήταν ένας αγώνας με πολλές φάσεις για καμία από τις δύο ομάδες, όμως ο Ατρόμητος βρήκε το γκολ που χρειαζόταν. Η φάση του Σταυρόπουλου αποδείχθηκε καθοριστική, με τον Τσάλοφ να φέρει ξεκάθαρη ευθύνη. Πέρα από την επιθετική του συνεισφορά, το συγκεκριμένο λάθος ανέδειξε και πρόβλημα συγκέντρωσης και αμυντικής αντίδρασης.
Η επιθετική λειτουργία του ΠΑΟΚ παραμένει βασικό ζήτημα. Η ομάδα έχει μάθει να ζει χωρίς τα γκολ του φορ της, όμως σε παιχνίδια χαμηλού ρυθμού αυτό το έλλειμμα γίνεται καθοριστικό. Ένας Κωνσταντέλιας προσπαθούσε να δημιουργήσει μόνος του και ένας Τάισον έδωσε κάποιες λύσεις προς το τέλος, αλλά συνολικά η εικόνα ήταν φτωχή και προβλέψιμη.
Παράλληλα, και η αμυντική λειτουργία δεν έβγαλε ασφάλεια. Ο Παβλένκα δείχνει να μην έχει επανέλθει πλήρως μετά τον τραυματισμό του, με την ταχύτητα αντίδρασης και τη σταθερότητα να απουσιάζουν. Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, αλλά για συνολική εικόνα ομάδας χωρίς φρεσκάδα.
Οι απουσίες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο, όμως δεν μπορούν να απομονωθούν από τη συνολική διαχείριση. Ο Ζίφκοβιτς επιβαρύνθηκε λόγω των τραυματισμών Πέλκα και Κωνσταντέλια. Ο Μεϊτέ και ο Μπάμπα έφτασαν στα όριά τους χωρίς ουσιαστικές ανάσες. Ο Κένι δεν είχε περιθώριο ξεκούρασης λόγω Σάστρε. Ο Μιχαηλίδης πιέστηκε, ενώ ο Λόβρεν με την πρώτη επιβάρυνση εμφάνισε ενοχλήσεις.
Σε αυτό το πλαίσιο, το ζήτημα του φορ επιστρέφει αναπόφευκτα. Η απόφαση να μην αποκτηθεί άλλος επιθετικός το καλοκαίρι βαραίνει τη συνολική εικόνα. Δεν πρόκειται απλώς για αστοχία, αλλά για επιλογή με πλέον μετρήσιμες συνέπειες, που αυτή τη στιγμή δεν διορθώνονται.
Ο ΠΑΟΚ συχνά έδινε την αίσθηση ότι «θα βρει τον τρόπο». Αυτή τη φορά, όμως, δεν υπήρχε περιθώριο. Το γκολ που δέχθηκε άλλαξε τις ισορροπίες σε ένα παιχνίδι που δεν του έδινε πολλές πιθανότητες αντίδρασης. Έτσι, η απόσταση από τους ανταγωνιστές μεγαλώνει σε μια περίοδο που έπρεπε απλώς να μείνει κοντά.
Τίποτα δεν έχει τελειώσει. Ο ΠΑΟΚ δεν είναι ομάδα που εγκαταλείπει στόχους. Όμως από εδώ και πέρα απαιτείται άμεση ανασύνταξη. Το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό στην Τούμπα έρχεται σε κρίσιμη συγκυρία και η ψυχραιμία είναι απαραίτητη. Η απουσία ευρωπαϊκών υποχρεώσεων μέχρι τον Ιανουάριο προσφέρει χρόνο, αν αξιοποιηθεί σωστά.
Η τρέχουσα κατάσταση πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο σοβαρής εσωτερικής αξιολόγησης. Γιατί μπορεί να καθορίσει όχι μόνο το άμεσο αποτέλεσμα, αλλά συνολικά το πώς θα κλείσει η σεζόν. Και όσο ισχύει ότι τον ΠΑΟΚ δεν πρέπει ποτέ να τον ξεγράφεις, άλλο τόσο ισχύει ότι χωρίς φρεσκάδα, βάθος και σωστή διαχείριση, το τίμημα έρχεται πάντα.
Υ.Γ. Αξιοσημείωτο παραμένει το γεγονός ότι στα δύο τελευταία εκτός έδρας παιχνίδια, παρά την παρέμβαση του VAR, οι διαιτητές επέλεξαν να διατηρήσουν τις αρχικές τους αποφάσεις.
Πρόκειται για δύο φάσεις που αποδομούν στην πράξη το αφήγημα περί ευνοϊκής μεταχείρισης, καθώς οι διαιτητές είχαν τη δυνατότητα – μέσω VAR – να επανεξετάσουν τις αποφάσεις τους και να τις τροποποιήσουν. Παρ’ όλα αυτά, επέλεξαν να τις διατηρήσουν ως είχαν, παρότι το αποτέλεσμα δεν λειτούργησε σε καμία περίπτωση υπέρ του ΠΑΟΚ.
