Ο ΠΑΟΚ ήξερε από την αρχή πως η βραδιά στην Τούμπα δεν θα ήταν απλή υπόθεση. Απέναντι σε μια ποιοτική και καλά δουλεμένη ομάδα, όπως η Θέλτα, με σημαντικές απουσίες και περιορισμένες επιλογές, ο Δικέφαλος μπήκε στο γήπεδο με δεδομένο ότι θα έπρεπε να διαχειριστεί όχι μόνο τον αντίπαλο, αλλά και τις ίδιες του τις αντοχές.
Ο Ραζβάν Λουτσέσκου δεν είχε την πολυτέλεια της άνεσης. Με βασικούς παίκτες εκτός – Γιακουμάκη, Μεϊτέ, Κωνσταντέλια, Μιχαηλίδη και Κεντζιόρα – και με άλλους «φορτωμένους», προχώρησε σε ρίσκα που έμοιαζαν αναγκαία. Η ολική αλλαγή στην αμυντική τριάδα ήταν ίσως η πιο ηχηρή απόφαση. Είχε λογική, είχε όμως και κόστος. Σε τέτοιου επιπέδου παιχνίδια, η χημεία και η συνοχή δεν χτίζονται μέσα σε 90 λεπτά.
Το πρώτο ημίχρονο αποδείχθηκε καθοριστικό. Η Θέλτα εκμεταλλεύτηκε σχεδόν κάθε ρήγμα, «διάβασε» σωστά τα κενά και τιμώρησε τον ΠΑΟΚ με κυνισμό. Το 0-2 έμοιαζε βαρύ με βάση τη συνολική εικόνα, αλλά αντικατόπτριζε την αποτελεσματικότητα των Ισπανών. Ο Δικέφαλος δεν κατέρρευσε, όμως πλήρωσε ακριβά τις στιγμές αδράνειας.
Στην επανάληψη, το πρόσωπο της ομάδας άλλαξε. Όχι επειδή υπήρχε πληθώρα λύσεων από τον πάγκο, αλλά επειδή όσοι βρέθηκαν στο γήπεδο αποφάσισαν να παίξουν στο όριο. Περισσότερη ένταση, πιο καθαρές αποφάσεις, μεγαλύτερη πίστη. Ο ΠΑΟΚ πίεσε, πήρε μέτρα και εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι η Θέλτα επέλεξε να διαχειριστεί το προβάδισμα.
Το γκολ του Γερεμέγεφ, μετά από εξαιρετική ασίστ του Ζίβκοβιτς – την 16η του στη σεζόν – δεν ήταν απλώς ένα όμορφο τελείωμα. Ήταν η ένεση ζωής που χρειαζόταν η ομάδα. Το 1-2 δεν αλλάζει δραματικά τις ισορροπίες, αλλά μετατρέπει τη ρεβάνς σε ανοιχτή υπόθεση. Ένα γκολ στο Βίγκο μπορεί να στείλει το ματς στην παράταση. Και αυτό από μόνο του αρκεί για να κρατήσει ζωντανό το όνειρο.
Βέβαια, τα προβλήματα δεν σταματούν εδώ. Η απουσία του αρχηγού Αντρίγια Ζίβκοβιτς στη ρεβάνς, λόγω καρτών, είναι πλήγμα. Ο Σέρβος δεν είναι απλώς δημιουργικός· είναι σημείο αναφοράς. Χωρίς εκείνον, ο ΠΑΟΚ θα χρειαστεί νέες ισορροπίες και διαφορετικές πηγές έμπνευσης.
Θα είναι η τελευταία φετινή παράσταση του ΠΑΟΚ στην Ευρώπη; Κανείς δεν μπορεί να το πει με βεβαιότητα. Αν όμως η Θέλτα μπει στο «Μπαλαΐδος» με αίσθηση ανωτερότητας και θεωρήσει πως η δουλειά έχει ήδη τελειώσει, τότε το έργο μπορεί να πάρει διαφορετική τροπή. Σε τέτοια ματς, η έπαρση πληρώνεται και η δίψα ανταμείβεται.
Το συμπέρασμα; Ο ΠΑΟΚ έχασε το πρώτο ημίχρονο της μάχης, αλλά όχι τον «πόλεμο». Στην Τούμπα δεν πήρε αυτό που ήθελε, πήρε όμως αυτό που χρειαζόταν: δικαίωμα στην ελπίδα. Στο Βίγκο θα χρειαστεί βραδιά μεγάλης προσωπικότητας, συγκέντρωσης και αποτελεσματικότητας. Θα χρειαστεί να αγγίξει το ταβάνι του.
Ο φετινός ΠΑΟΚ έχει δείξει ότι μπορεί να υπερβαίνει τα όριά του. Αν θέλει να συνεχίσει το ευρωπαϊκό του ταξίδι, τώρα είναι η στιγμή να το αποδείξει ξανά.
ΥΓ1: Πριν όμως το Βίγκο, υπάρχει μια εξίσου κρίσιμη αποστολή. Το παιχνίδι πρωταθλήματος της Κυριακής απέναντι στην ΑΕΛ Novibet απαιτεί απόλυτη συγκέντρωση. Ο Δικέφαλος δεν έχει το περιθώριο να αφήσει βαθμούς αν θέλει να παραμείνει σε απόσταση βολής από την κορυφή. Η Ευρώπη προσφέρει λάμψη, αλλά το πρωτάθλημα απαιτεί συνέπεια. Και αυτή τη στιγμή, ο ΠΑΟΚ χρειάζεται και τα δύο.
