Δεν τους βλέπει…

Ο ΠΑΟΚ έκανε κάτι παραπάνω από το να πάρει μια απλή νίκη στην Αθήνα. Έκανε ένα ακόμη ηχηρό statement. Με το 1-0 στη Λεωφόρο απέναντι στον Παναθηναϊκό, η ομάδα του Ραζβάν Λουτσέσκου έκανε 1,5 βήμα προς τον τελικό, αλλά κυρίως επιβεβαίωσε κάτι που εδώ και μήνες φωνάζει η εικόνα του μέσα στο γήπεδο: αυτός ο ΠΑΟΚ δεν φοβάται κανέναν. Και ειδικά στα μεγάλα ματς, δεν τους βλέπει.

Ήταν η τρίτη φορά φέτος που ο ΠΑΟΚ έφυγε νικητής από την Αθήνα σε ντέρμπι υψηλών απαιτήσεων. Και το έκανε ξανά με τον ίδιο τρόπο. Με σοβαρότητα, πειθαρχία και απόλυτο έλεγχο. Μηδέν παθητικό στη Νέα Φιλαδέλφεια, μηδέν στο Καραϊσκάκη στον προημιτελικό, μηδέν και στη Λεωφόρο. Τρεις καθαρές νίκες απέναντι σε όλο το ΠΟΚ, με κοινό παρονομαστή τη νοοτροπία νικητή. Δεν είναι σύμπτωση. Είναι καμπανάκι για τους υπόλοιπους.

Ο πρώτος ημιτελικός του Κυπέλλου είχε ξεκάθαρη εικόνα από νωρίς. Στο πρώτο ημίχρονο φαινόταν ποια ομάδα πατούσε καλύτερα, ποια είχε καθαρό μυαλό και ποια μπορούσε να «τελειώσει» το ματς πριν καν φτάσει στο τέλος. Ο ΠΑΟΚ κυριάρχησε, έλεγξε τον ρυθμό και έφτασε με άνεση στο επιθετικό τρίτο. Το μόνο που του έλειψε ήταν η σωστή απόφαση στο τελευταίο μέτρο.

Ο Τάισον είχε στιγμές, αλλά όχι τις σωστές επιλογές. Ο Πέλκας έκανε ίσως το καλύτερό του ημίχρονο εδώ και καιρό, όμως η μεγάλη φάση που του παρουσιάστηκε χάθηκε με τρόπο σχεδόν αδικαιολόγητο. Αν ο ΠΑΟΚ ήταν λίγο πιο κυνικός, η ρεβάνς της Τούμπας θα είχε ήδη διαδικαστικό χαρακτήρα.

Κι όμως, ακόμη κι έτσι, η ουσία γράφτηκε. Και τη σφραγίδα την έβαλε ένας παίκτης που μπήκε από τον πάγκο και άλλαξε τα πάντα μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Ο Γιώργος Γιακουμάκης βρήκε τη στιγμή του με τον τρόπο που μόνο οι έτοιμοι παίκτες βρίσκουν. Κέρδισε το πέναλτι, σκόραρε, έδωσε πνοή, ένταση και αποφασιστικότητα. Ένας παίκτης-εργαλείο, σε μια ομάδα που ξέρει να αξιοποιεί κάθε της μονάδα.

Υπάρχουν βραδιές που το σκορ λέει όλη την αλήθεια. Υπάρχουν και άλλες που την κρύβει. Η Λεωφόρος «έγραψε» 0-1, αλλά όσοι είδαν το ματς κατάλαβαν πως η διαφορά των δύο ομάδων ήταν μεγαλύτερη. Ο ΠΑΟΚ ήταν ανώτερος στη μεγαλύτερη διάρκεια, με σχέδιο, ποιότητα και προσωπικότητα. Κέρδισε δίκαια. Και θα μπορούσε να κερδίσει πιο άνετα.

Στο post-game, ο Λουτσέσκου έκανε αυτό που έπρεπε. Καμία θριαμβολογία, κανένα πανηγύρι: «Συγκέντρωση. Δεν κρίθηκε τίποτα». Σωστός. Γιατί ο ΠΑΟΚ για να φτάσει εκεί που θέλει, πρέπει να παραμείνει αυτό που είναι όλη τη χρονιά: σοβαρός, πειθαρχημένος και πεινασμένος.

Την επόμενη Τετάρτη, σε μια κατάμεστη Τούμπα, ο Δικέφαλος οφείλει να παρουσιαστεί απόλυτα προσεκτικός και συγκεντρωμένος, ώστε να σφραγίσει το εισιτήριο για τον φετινό τελικό του Κυπέλλου.

Και όλα αυτά αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία σε μια ιστορική χρονιά. Ο ΠΑΟΚ των 100 χρόνων δεν θέλει απλώς να θυμηθεί τον εαυτό του. Θέλει να γιορτάσει όπως του αξίζει. Με τίτλους. Με νταμπλ. Με βραδιές που μένουν. Για να συμβεί αυτό, όμως, πρέπει πρώτα να τελειώσει τη δουλειά στον δεύτερο ημιτελικό.

Όποιος έχει δει φέτος τον Δικέφαλο –και ειδικά στα ντέρμπι– ξέρει. Αυτή η ομάδα έχει μέταλλο. Έχει νοοτροπία. Έχει παίκτες που δεν λυγίζουν και έναν προπονητή που ξέρει να «χτίζει» ομάδες για τα δύσκολα. Και το σημαντικότερο; Έχει μπροστά της κι άλλα μεγάλα βράδια.

Επόμενη στάση: Βικελίδης. Έδρα δύσκολη, έδρα που κανένας από τους μεγάλους δεν έφυγε νικητής φέτος. Μάλιστα, η ΑΕΚ εκεί έπρεπε να χάσει. Ο ΠΑΟΚ, όμως, αν θέλει να παραμείνει κοντά στην κορυφή του πρωταθλήματος, οφείλει να πάει με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα. Να δείξει ότι δεν αρκείται στις καλές εμφανίσεις. Να πάρει το τρίποντο.

Γιατί αυτή η ομάδα, όταν είναι συγκεντρωμένη και πιστή στο πλάνο της, δεν βλέπει κανέναν αντίπαλο..

Και επειδή οι αριθμοί λένε πάντα την αλήθεια για την εικόνα μιας ομάδας μέσα στο γήπεδο.

Οι επιδόσεις του ΠΑΟΚ στα φετινά ντέρμπι: