Στο ποδόσφαιρο τα πάντα μπορούν να αλλάξουν μέσα σε λίγες στιγμές. Ωστόσο, ο ΠΑΟΚ δείχνει να έχει μπλέξει σε μια κατάσταση που ο ίδιος δημιούργησε και πλέον καλείται να βρει άμεσα λύσεις, πριν η σεζόν χαθεί οριστικά.
Η χθεσινή απώλεια βαθμών στην Τούμπα απέναντι στον Παναθηναϊκο ήρθε να επιβεβαιώσει την αγωνιστική κάμψη των τελευταίων εβδομάδων. Σε ένα παιχνίδι που απαιτούσε καθαρό μυαλό, ένταση και αποτελεσματικότητα, ο «Δικέφαλος» έδειξε ξανά τις ίδιες αδυναμίες: έλλειψη καθαρών επιλογών στην επίθεση, δυσκολία στη δημιουργία και περιορισμένη ενέργεια στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου. Ακόμα και στα διαστήματα που προσπάθησε να πιέσει, η ομάδα δεν είχε καθαρό πλάνο στο πώς να διασπάσει μια καλά οργανωμένη άμυνα.
Η εικόνα αυτή δεν είναι τυχαία, ούτε προέκυψε ξαφνικά. Αντιθέτως, αποτελεί συνέχεια ενός διαστήματος στο οποίο ο ΠΑΟΚ δείχνει να έχει χάσει τη φρεσκάδα και τη δυναμική που τον χαρακτήριζε στο πρώτο μισό της σεζόν. Τότε, η ομάδα έβγαζε ένταση, ταχύτητα και κυρίως αυτοπεποίθηση στο επιθετικό τρίτο. Σήμερα, δείχνει εγκλωβισμένη, χωρίς καθαρές ιδέες και με εμφανές πρόβλημα στην τελική απόφαση.
Τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο δύσκολα μετά τη νίκη της ΑΕΚ στο Φάληρο, ένα αποτέλεσμα που αφήνει τον ΠΑΟΚ πέντε βαθμούς πίσω από την κορυφή. Σε αυτό το σημείο των play off, η διαφορά αυτή δεν είναι απλώς αριθμητική είναι και ψυχολογική. Η πίεση μεγαλώνει, το άγχος αυξάνεται και κάθε επόμενο παιχνίδι αποκτά χαρακτήρα «τελικού».
Και η συνέχεια μοιάζει… βουνό. Σε δύο εβδομάδες, ο ΠΑΟΚ ταξιδεύει στην Allwyn arena για ένα παιχνίδι που έχει πλέον χαρακτήρα επιβίωσης στη μάχη του τίτλου. Το σενάριο είναι ξεκάθαρο: μόνο η νίκη διατηρεί ζωντανές τις ελπίδες για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα θα τον αφήσει ακόμα πιο πίσω και θα περιορίσει δραματικά τις πιθανότητές του.
Ένα από τα βασικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η ομάδα το τελευταίο διάστημα είναι οι σημαντικές απουσίες. Παίκτες-κλειδιά όπως ο Μεϊτέ, ο Ζίβκοβιτς και ο Κενί έχουν λείψει σε κρίσιμα σημεία, αφαιρώντας ποιότητα, ενέργεια και εμπειρία από τον κορμό της ομάδας. Και το πρόβλημα δεν σταματά εκεί: όσοι επιστρέφουν από τραυματισμούς δεν βρίσκονται ακόμα στο επιθυμητό επίπεδο ετοιμότητας, κάτι που επηρεάζει άμεσα τη συνολική λειτουργία.
Το αποτέλεσμα είναι μια ομάδα που δεν έχει συνοχή, δεν έχει ρυθμό και δεν μπορεί να βρει σταθερές μέσα στο παιχνίδι της. Οι αποστάσεις μεταξύ των γραμμών δεν είναι οι ίδιες, οι συνεργασίες δεν βγαίνουν με την ίδια ευκολία και η κυκλοφορία της μπάλας συχνά γίνεται προβλέψιμη και αργή.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο ΠΑΟΚ, που στο πρώτο εξάμηνο είχε την καλύτερη επίθεση στο πρωτάθλημα, πλέον δυσκολεύεται ακόμα και να δημιουργήσει καθαρές ευκαιρίες. Εκεί που άλλοτε έβρισκε λύσεις με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, τώρα μοιάζει «μονοδιάστατος». Λείπει η έμπνευση, λείπει το απρόβλεπτο και πάνω απ’ όλα λείπει η αποτελεσματικότητα.
Παράλληλα, ούτε οι παρεμβάσεις από τον πάγκο βοήθησαν στο χθεσινό παιχνίδι. Οι αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν δεν πρόσφεραν κάτι ουσιαστικό, δεν άλλαξαν τον ρυθμό ούτε έδωσαν την απαραίτητη ώθηση στην ομάδα. Σε τέτοια ματς, οι παίκτες που έρχονται από τον πάγκο καλούνται να κάνουν τη διαφορά, να φέρουν ενέργεια και νέες ιδέες. Αυτό όμως δεν συνέβη, με αποτέλεσμα ο ΠΑΟΚ να παραμείνει «κολλημένος» στην ίδια προβληματική εικόνα μέχρι το τέλος.
Κάπου εδώ, όμως, το ποδόσφαιρο περνά σε δεύτερη μοίρα. Γιατί η παρουσία του Ραζβάν Λουτσέσκου στον πάγκο σε αυτό το παιχνίδι είχε μια βαρύτητα που ξεπερνά τακτικές και αποτελέσματα. Με τον πατέρα του να δίνει μάχη στη ΜΕΘ, η απόφασή του να βρίσκεται εκεί, δίπλα στην ομάδα, απαιτεί τεράστια ψυχική δύναμη. Σε τέτοιες στιγμές, το ποδόσφαιρο μικραίνει. Η αγωνία, ο φόβος, η οικογένεια αυτά είναι που κυριαρχούν.
Κι όμως, εκείνος ήταν παρών. Ίσως γιατί μέσα του ήξερε πως αυτό θα ήθελε και ο πατέρας του. Ίσως γιατί ένιωσε πως δεν μπορούσε να αφήσει την ομάδα σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή. Όποια κι αν είναι η εξήγηση, πρόκειται για μια στάση που δείχνει πολλά για τον χαρακτήρα του.
Ο ΠΑΟΚ, άλλωστε, δεν περνά μόνο αγωνιστική κρίση. Ζει εδώ και καιρό σε μια βαριά ατμόσφαιρα, όπου τίποτα δεν φαίνεται να κυλά ομαλά ούτε μέσα ούτε έξω από το γήπεδο. Σε αυτές τις συνθήκες, υπάρχουν δύο δρόμοι: είτε αφήνεσαι να σε παρασύρει η πίεση και η αρνητικότητα, είτε βρίσκεις τον τρόπο να αντιδράσεις, να σταθείς όρθιος και να παλέψεις με ό,τι σου έχει απομείνει.
Και μπροστά του, ο ΠΑΟΚ έχει ακόμα δρόμο. Πέντε παιχνίδια στα play off και έναν τελικό που μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Δεν έχει την πολυτέλεια να σκεφτεί μακριά. Πρέπει να ξεκινήσει από το επόμενο βήμα, από το επόμενο παιχνίδι, από την επόμενη ευκαιρία να αποδείξει ότι είναι ακόμα εδώ.
Και όμως, μέσα σε όλη αυτή τη δύσκολη συγκυρία, υπάρχει ένα στοιχείο που κρατά τον ΠΑΟΚ «ζωντανό»: ο χαρακτήρας του. Γιατί αν υπάρχει κάτι που έχει αποδείξει διαχρονικά, είναι ότι όταν βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, μπορεί να αντιδράσει. Μπορεί να βγάλει αντίδραση εκεί που όλα δείχνουν χαμένα, να βρει λύσεις εκεί που δεν φαίνονται και να επιστρέψει όταν κανείς δεν το περιμένει.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν μπορεί. Είναι αν θα το κάνει τώρα, στην πιο κρίσιμη καμπή της σεζόν. Γιατί αν θέλει να παραμείνει στη μάχη του τίτλου, πρέπει να το αποδείξει μέσα στο γήπεδο ξεκινώντας από ένα παιχνίδι που μοιάζει με τελικό πριν από τον… τελικό.
