Όσοι έσπευσαν μέσα στη σεζόν να αμφισβητήσουν τον Ραζβάν Λουτσέσκου, μάλλον δεν γνώριζαν σε βάθος ούτε τον άνθρωπο ούτε τον προπονητή. Και σίγουρα, δεν είχαν αντιληφθεί την πραγματική του σημασία για τον ΠΑΟΚ.
Η «γκρίνια» που εμφανίστηκε κατά περιόδους δεν αποτέλεσε ποτέ σοβαρή αμφισβήτηση. Ήταν περισσότερο απόηχος των αποτελεσμάτων και μιας κουρασμένης δημόσιας συζήτησης – καφενειακού τύπου, δίχως πραγματικό υπόβαθρο. Γιατί στην ουσία, κανείς εντός ΠΑΟΚ δεν σκέφτηκε ποτέ σοβαρά να αμφισβητήσει τον κορυφαίο προπονητή στην ιστορία του συλλόγου.
Η αμφισβήτηση που κατά καιρούς εμφανίστηκε γύρω από το πρόσωπο του Λουτσέσκου δεν είχε ποτέ πραγματικό αντίκρισμα στο εσωτερικό της ομάδας. Ήταν μια αμφισβήτηση επιφανειακή, εφήμερη, που έμοιαζε περισσότερο με εκείνη την πρόχειρη και συχνά ατεκμηρίωτη κριτική που ακούγεται σε καφενεία, ανάμεσα σε κουβέντες φίλων του ποδοσφαίρου, παρά με μια σοβαρή, τεκμηριωμένη συζήτηση με ποδοσφαιρικά επιχειρήματα.
Σε περιόδους που η ομάδα δεν απέδιδε όπως θα ήθελε ο κόσμος – ειδικά μετά από ήττες ή ισοπαλίες με ομάδες μικρότερης δυναμικής – ο λόγος ορισμένων φιλάθλων φούντωνε στα social media, σε ραδιοφωνικές εκπομπές και στα γήπεδα. Χαρακτηριστικές ήταν οι ατάκες:
-
«Δεν γίνεται να παίζουμε με αυτό το σύστημα κάθε φορά, δεν αλλάζει τίποτα!»
-
«Τον έχουμε θεοποιήσει χωρίς λόγο, δεν είναι άγιος.»
-
«Δεν εμπνέει, κουράστηκε η ομάδα.»
-
«Δεν εχουμε πάρει ντέρμπι φέτος, να φύγει!»
Αυτό όμως δεν ήταν κριτική. Ήταν αντίδραση της στιγμής. Μια καφενειακού τύπου προσέγγιση, παρορμητική και αποκομμένη από τη συνολική εικόνα. Μια προσέγγιση που βασίζεται αποκλειστικά στο αποτέλεσμα και όχι στη διαδικασία. Ούτε στην πορεία, ούτε στο πλάνο, ούτε στο μακροπρόθεσμο έργο.
Και εδώ είναι η ειδοποιός διαφορά: Στον ΠΑΟΚ, οι αποφάσεις δεν παίρνονται με βάση τα σχόλια του πληκτρολογίου ή τα likes σε μια οργισμένη ανάρτηση. Η διοίκηση, το ποδοσφαιρικό τμήμα αναγνωρίζουν καθημερινά την αξία και την επιρροή του Λουτσέσκου. Ούτε μια στιγμή δεν τέθηκε ζήτημα προπονητή, γιατί απλούστατα δεν υπήρχε τέτοια ανάγκη.
Ο Ραζβάν Λουτσέσκου δεν είναι απλώς ένας επιτυχημένος τεχνικός. Είναι ο άνθρωπος που άλλαξε την πορεία του Δικεφάλου. Από το πρώτο του πέρασμα, έθεσε τις βάσεις για έναν ΠΑΟΚ με ταυτότητα, συνέπεια και ψυχραιμία στις δύσκολες στιγμές.
Το 2019 οδήγησε τον ΠΑΟΚ σε ένα ανεπανάληπτο νταμπλ, κατακτώντας το πρωτάθλημα αήττητος μετά από 35 ολόκληρα χρόνια. Και όταν επέστρεψε, έφερε ξανά μαζί του τη σταθερότητα και τη φιλοσοφία της νίκης.
Το 2024, ήταν και πάλι εκεί. Με τις πλάτες γεμάτες από προσδοκίες και πίεση, πήρε την ομάδα από θέση outsider και την οδήγησε σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά φινάλε πρωταθλήματος όλων των εποχών, με τέσσερις νίκες σε ισάριθμα ντέρμπι στα playoffs. Το εντυπωσιακότερο; Μετά από 0 νίκες σε 10 ντέρμπι (σε πρωτάθλημα και Κύπελλο), ο ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου μετρά 3 νίκες σε 4 ντέρμπι στα playoffs. Αυτό λέγεται μεταμόρφωση. Αυτό λέγεται διαχείριση πίεσης.
Δεν είναι μόνο τα εγχώρια τρόπαια. Ο Λουτσέσκου είναι επίσης εκείνος που οδήγησε τον ΠΑΟΚ δύο φορές στα προημιτελικά του UEFA Conference League, χτίζοντας ένα ευρωπαϊκό προφίλ που ο σύλλογος είχε ανάγκη όσο ποτέ.
Ο ΠΑΟΚ με τον Λουτσέσκου στον πάγκο έχει όραμα, σχέδιο και αρχές. Με τον Ρουμάνο τεχνικό στο τιμόνι, ο Δικέφαλος είναι πάντα ανταγωνιστικός, πάντα υπολογίσιμος και – κυρίως – σταθερός, ανεξαρτήτως συνθηκών.
Η όποια αμφισβήτηση δεν έπληξε ποτέ τη δομή της ομάδας. Γιατί πολύ απλά, στον ΠΑΟΚ, ο Λουτσέσκου δεν αμφισβητείται. Εμπνέει, καθοδηγεί και κερδίζει. Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι και το μεγαλύτερο του κατόρθωμα: δεν δούλεψε για να πείσει τους αμφισβητίες – δούλεψε για να νικάει. Και αυτό, είναι το μόνο που μετρά.
ΥΓ: Σε κάθε επαγγελματική σχέση μπορεί να υπάρξουν εντάσεις, διαφωνίες ή διαφορετικές οπτικές – όπως συνέβη και κατά καιρούς ανάμεσα στον Γιώργο Σαββίδη και τον Ραζβάν Λουτσέσκου. Ωστόσο, σε καμία περίπτωση αυτό δεν μεταφράστηκε σε αμφισβήτηση του προπονητή.
