Τον τελευταίο μήνα, η οικογένεια του ΠΑΟΚ βιώνει μια κρίση που ξεπερνά τα στενά όρια ενός αθλητικού συλλόγου. Οι εικόνες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας παραπέμπουν περισσότερο σε ένα κακοστημένο ριάλιτι παρά σε έναν ιστορικό σύλλογο που βαδίζει με σταθερά βήματα προς τη συμπλήρωση ενός αιώνα ζωής. Δημόσιες αντιπαραθέσεις, ξεκάθαρες ρήξεις και επικοινωνιακές αψιμαχίες έχουν μετατρέψει τη συζήτηση για τη νέα Τούμπα ένα έργο πνοής και αναγέννησης για τον σύλλογο σε πεδίο μάχης.
Όλοι έχουν μερίδιο ευθύνης. Η ΠΑΕ, ο ΑΣ ΠΑΟΚ, τα στελέχη που πήραν θέση. Αντί για σύμπνοια, επικράτησε η σύγκρουση· αντί για σχεδιασμό, κυριάρχησαν οι προσωπικές ατζέντες. Και όλα αυτά, μπροστά στα μάτια ενός κόσμου που επί δεκαετίες στέκεται δίπλα στον ΠΑΟΚ με πίστη και ανιδιοτέλεια.
Η εικόνα αυτή δεν αρμόζει σε έναν οργανισμό του μεγέθους και της ιστορίας του ΠΑΟΚ. Όχι τώρα, όχι όταν το 2026 πλησιάζει, φέροντας μαζί του τα 100 χρόνια ζωής του συλλόγου. Η Νέα Τούμπα δεν είναι απλώς ένα κατασκευαστικό πρότζεκτ είναι το σύμβολο του αύριο, η κληρονομιά για τις επόμενες γενιές. Δεν επιτρέπεται να γίνει πεδίο μικροπολιτικής ή εσωτερικής φθοράς.
Ήρθε η ώρα της ευθύνης. Όχι άλλες ανακοινώσεις με αιχμές, όχι άλλοι υπαινιγμοί. Ήρθε η στιγμή για όλους να βάλουν το “εγώ” κάτω από το “εμείς”. Να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι και να βρουν μια κοινή, ρεαλιστική, ενωτική λύση. Όχι επειδή το απαιτεί ο κόσμος. Όχι επειδή πιέζει η επικαιρότητα. Αλλά επειδή το επιβάλλει η ιστορία του συλλόγου.
Ο ΠΑΟΚ δεν έχει την πολυτέλεια να συνεχίσει να αναλώνεται σε εσωτερικές συγκρούσεις. Με την αγωνιστική σεζόν να πλησιάζει, τόσο για το ποδόσφαιρο όσο και για τα υπόλοιπα τμήματα του συλλόγου, η κατάσταση δεν μπορεί να παραταθεί. Το οικοδόμημα κινδυνεύει να ραγίσει σε μια στιγμή που χρειάζεται σταθερά θεμέλια.
Αυτό δεν είναι τελεσίγραφο. Δεν είναι εντολή. Είναι ανάγκη. Και η ανάγκη, αν δεν την ακούσεις, σου χτυπά την πόρτα με τρόπο που δεν αφήνει περιθώρια.
Η μπάλα, πλέον, είναι στο γήπεδο της λογικής και της ενότητας.
