Η 10η Αυγούστου 2012 δεν είναι απλώς μια ημερομηνία για τον ΠΑΟΚ, είναι το σημείο καμπής, η στιγμή που η ιστορία του συλλόγου άλλαξε ρότα. Εκεί που όλα έμοιαζαν εύθραυστα, εκεί που η αβεβαιότητα σκίαζε κάθε προοπτική, εμφανίστηκε ο Ιβάν Σαββίδης και πήρε μια απόφαση που έμελλε να καθορίσει τα πάντα: να κρατήσει τον ΠΑΟΚ ζωντανό.
Δεν επρόκειτο για μια απλή επιχειρηματική κίνηση. Ήταν μια πράξη ευθύνης, σχεδόν αποστολής. Ο ΠΑΟΚ εκείνη την εποχή βρισκόταν σε οριακή κατάσταση, με οικονομικά βάρη που έμοιαζαν ασήκωτα και με ένα μέλλον θολό. Η είσοδος του Σαββίδη δεν έφερε απλώς οικονομική ανάσα· έφερε σταθερότητα, όραμα και κυρίως συνέπεια. Σε μια χώρα όπου οι υποσχέσεις συχνά μένουν λόγια, εκείνος επέλεξε να πράξει.
Μεθοδικά, βήμα-βήμα, τα χρέη μειώθηκαν, η ομάδα οργανώθηκε σε νέα βάση και το αγωνιστικό κομμάτι άρχισε να αλλάζει επίπεδο. Ο ΠΑΟΚ πέρασε από τη φάση της επιβίωσης στη φάση της διεκδίκησης και τελικά της καταξίωσης. Τίτλοι, ευρωπαϊκές παρουσίες και μια συνολική αναβάθμιση του συλλόγου ήρθαν ως φυσική συνέχεια μιας σταθερής πορείας.
Πέρα όμως από τα τρόπαια, η μεγαλύτερη αλλαγή ήταν η ταυτότητα. Ο ΠΑΟΚ απέκτησε ξανά αυτοπεποίθηση, φιλοδοξία και πίστη στις δυνατότητές του. Έγινε ένας σύλλογος που δεν αρκείται στο να συμμετέχει, αλλά διεκδικεί και ονειρεύεται.
Σήμερα, κοιτώντας πίσω, εκείνη η δήλωση «Έβλεπα μια ομάδα στα όρια της επιβίωσης. Πήρα μια απόφαση: Να ζήσει» δεν ακούγεται απλώς δυνατή. Ακούγεται δικαιωμένη. Γιατί δεν έμεινε υπόσχεση. Έγινε πράξη.
Χρόνια πολλά στον άνθρωπο που δεν άλλαξε απλώς την πορεία του ΠΑΟΚ, αλλά επανακαθόρισε τη μοίρα του.
Χρόνια πολλά, Ιβάν Σαββίδη!
