Ο ΠΑΟΚ έπαιζε με τον Ολυμπιακό στην Τούμπα και ήξερε ότι αν δεν κερδίσει, το πράγμα αρχίζει να ξεγλιστρά επικίνδυνα. Και τελικά, έκανε αυτό που έπρεπε. Κέρδισε. Και το έκανε με τρόπο που θύμισε έστω και λίγο τον ΠΑΟΚ που βλέπαμε μέχρι τον Φεβρουάριο.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό απ’ όλα: δεν ήταν απλά μια νίκη. Ήταν μια απάντηση. Προς όλους. Και κυρίως προς τον ίδιο του τον εαυτό.
Αυτό που ξεχώρισε περισσότερο δεν ήταν απλά το 3-1. Ήταν το πώς ήρθε. Ο ΠΑΟΚ έβγαλε αντίδραση μετά από καιρό. Όχι σπασμωδικά, όχι με άγχος και βιασύνη, αλλά με καθαρό μυαλό σε μεγάλα διαστήματα του αγώνα. Σαν να θυμήθηκε ξαφνικά ποιος είναι και τι μπορεί να κάνει μέσα στο γήπεδο.
Η ομάδα του Ράζβαν Λουτσέσκου έδειξε ένστικτο επιβίωσης. Αυτό που είχε χαθεί τις προηγούμενες εβδομάδες εκείνη η ένταση, η πίστη, η αποφασιστικότητα εμφανίστηκε στο πιο σωστό timing. Γιατί κακά τα ψέματα, αν υπήρχε ένα ματς που μπορούσε να αλλάξει το κλίμα, να γυρίσει το “κουμπί”, αυτό ήταν απέναντι στον Ολυμπιακό.
Και το έκανε. Με τρόπο πειστικό. Με τρόπο που δεν άφηνε πολλά περιθώρια αμφισβήτησης.
Αυτή η νίκη δεν δίνει τίτλο. Δίνει όμως κάτι εξίσου σημαντικό αυτή τη στιγμή: ανάσα. Ψυχολογική, βαθμολογική και ίσως το σημαντικότερο αγωνιστική.
Για πρώτη φορά μετά από καιρό, ο ΠΑΟΚ δεν έμοιαζε “μπλοκαρισμένος”. Δεν έμοιαζε ομάδα που παίζει με φόβο μην κάνει το λάθος. Αντίθετα, έβγαλε αυτοπεποίθηση και καθαρές επιλογές.
Πλέον, κοιτά τους επόμενους τρεις αγώνες των play off με άλλη διάθεση. Με μια πιο “γεμάτη” αισιοδοξία. Όχι υπερβολές αλλά μια ρεαλιστική πίστη ότι η δεύτερη θέση είναι εκεί και μπορεί να την κατακτήσει. Και αυτή η θέση… οδηγεί στα αστέρια.
Από εκεί και πέρα; Το ποδόσφαιρο έχει αποδείξει άπειρες φορές ότι δεν λειτουργεί με “πρέπει”. Αν ο ΠΑΟΚ βρει ρυθμό τώρα στο τέλος, αν πατήσει πάνω σε αυτή τη νίκη, τότε ποτέ δεν ξέρεις πού μπορεί να φτάσει.
Υπήρχαν παίκτες που βγήκαν μπροστά και αυτό ήταν το μεγάλο ζητούμενο όλο αυτό το διάστημα.
Ο Αντρίγια Ζίβκοβιτς είναι μια κατηγορία μόνος του. Δεν εξηγείται αλλιώς. Όποτε βλέπει Ολυμπιακό… κάτι παθαίνει. Σεληνιάζεται. Παίζει με ένταση, με πάθος, με μια “δίψα” που ξεχωρίζει. Δεν είναι μόνο οι ενέργειες του, είναι η συνολική του παρουσία που ανεβάζει όλη την ομάδα.
Είναι από εκείνους τους παίκτες που σε τέτοια παιχνίδια δεν κρύβονται. Αντίθετα, ζητούν την μπάλα και παίρνουν ευθύνες. Και αυτό, σε τέτοια ματς, κάνει τη διαφορά.
Και φυσικά, δεν μπορείς να μην σταθείς στον άνθρωπο που κράτησε τον ΠΑΟΚ όρθιο όταν χρειαζόταν. Ο Γίρι Παβλένκα στην επιστροφή του μετά τον τραυματισμό που τον κράτησε για μεγάλο διάστημα εκτός, ήταν ίσως ο πιο καθοριστικός παίκτης της βραδιάς.
Με επεμβάσεις στα κρίσιμα σημεία, με σταθερότητα και με μια ηρεμία που έλειπε από τη θέση το προηγούμενο διάστημα, έδωσε σιγουριά σε όλη την άμυνα. Δεν ήταν απλά καλός ήταν κομβικός. Από εκείνους που βάζουν το “λιθαράκι” τους για να χτιστεί μια μεγάλη νίκη.
Το πιο ενθαρρυντικό στοιχείο δεν είναι καν το αποτέλεσμα. Είναι ότι σε αρκετά διαστήματα του αγώνα, ο ΠΑΟΚ έπαιξε όπως τον θυμόμασταν: πίεση ψηλά, ένταση στις μονομαχίες, γρήγορες αποφάσεις και καθαρές γραμμές στο παιχνίδι του.
Δεν δίστασε. Δεν “κρύφτηκε”. Και κυρίως, δεν πανικοβλήθηκε όταν ο αντίπαλος προσπάθησε να αντιδράσει.
Δεν ήταν τέλειος. Υπήρχαν ακόμα λάθη, υπήρχαν στιγμές που θα μπορούσε να το διαχειριστεί καλύτερα. Αλλά η συνολική εικόνα ήταν πολύ πιο κοντά σε αυτό που μπορεί να γίνει αυτή η ομάδα.
Και αυτό, τέτοια εποχή, είναι που μετράει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Αν υπάρχει κάτι που κάνει αυτή τη νίκη ακόμα πιο σημαντική, είναι το timing της. Έρχεται στο σημείο που η σεζόν μπαίνει στην τελική της ευθεία. Εκεί που δεν υπάρχει περιθώριο για νέα λάθη. Εκεί που κάθε αποτέλεσμα καθορίζει τα πάντα.
Ο ΠΑΟΚ έδειξε ότι δεν έχει καταρρεύσει. Ότι δεν έχει παραδοθεί. Και ότι έχει ακόμα “σφυγμό”.
Και όταν μια ομάδα με ποιότητα βρίσκει ξανά ψυχολογία σε αυτό το σημείο της σεζόν, γίνεται επικίνδυνη για όλους.
Αυτή η νίκη μπορεί να αποδειχθεί σημείο καμπής. Μπορεί και όχι. Το ποδόσφαιρο δεν δίνει υποσχέσεις μόνο ευκαιρίες.
Ο ΠΑΟΚ πήρε τη δική του. Και τώρα καλείται να την αξιοποιήσει.
Το σίγουρο είναι ένα: είναι ακόμα εδώ. Και πλέον, κοιτάει μπροστά με άλλο μάτι.
Και κάπου εκεί, αρχίζει πάλι να γεννιέται η σκέψη:
“Κι αν…;”
