Τι να πει και τι να γράψει κανείς όταν, στην πιο εμβληματική στιγμή της ιστορίας του συλλόγου, η εσωτερική εικόνα είναι περισσότερο θολή και τεταμένη από ποτέ. Στα 100 χρόνια του ΠΑΟΚ, εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει ενότητα, σεβασμός και στρατηγική, βλέπουμε έναν οργανισμό να πορεύεται χωρίς ξεκάθαρη γραμμή πλεύσης. Και το χειρότερο έναν κόσμο να χωρίζεται σε στρατόπεδα.
Έχουν δημιουργηθεί δύο πλευρές που, αντί να αναζητήσουν κοινό έδαφος, διολισθαίνουν σε μία αλληλοϋπονόμευση χωρίς ουσία. Οι διαφορές δεν αμβλύνονται, δεν επιχειρείται σύγκλιση, δεν υπάρχει καν η διάθεση για ανοιχτό διάλογο. Κι όσο αυτό συνεχίζεται, το ρήγμα βαθαίνει. Και σε αυτό το ρήγμα κινδυνεύει να χαθεί ο ίδιος ο χαρακτήρας του συλλόγου.
Το πιο απογοητευτικό όλων είναι η απουσία μίας ισχυρής, καθολικά αποδεκτής προσωπικότητας, που θα μπορούσε να μπει μπροστά και να λειτουργήσει ως παράγοντας εξομάλυνσης και επανένωσης. Κάποιος που να έχει το κύρος να σταματήσει το κλίμα καχυποψίας και να επιβάλει έναν ελάχιστο κοινό παρονομαστή, τουλάχιστον σε αυτή τη συμβολική χρονιά.
Η ευθύνη, φυσικά, δεν βαραίνει μόνοή έναν. Είναι συλλογική. Και αν δεν υπάρξει άμεσα βούληση για αποκλιμάκωση, για «νερό στο κρασί» και από τις δύο πλευρές, η κατάσταση θα συνεχίσει να επιδεινώνεται. Ούτε το timing είναι τυχαίο, ούτε η ατμόσφαιρα που διαμορφώνεται είναι άνευ σημασίας. Ενδέχεται να δημιουργηθούν συνθήκες μη αναστρέψιμες, που θα επηρεάσουν όχι μόνο το σήμερα, αλλά και το αύριο του ΠΑΟΚ.
Η διάσπαση του κόσμου είναι ήδη γεγονός. Και όταν διαρρηγνύεται ο ιστός που ενώνει το κοινό με τον σύλλογο, τότε η ζημιά ξεφεύγει από τα στενά πλαίσια των διοικητικών ή οργανωτικών ισορροπιών. Δημιουργείται μια εσωτερική αστάθεια που αντανακλάται παντού στο γήπεδο, στα αποδυτήρια, στο δημόσιο λόγο, στη στρατηγική.
Ο ΠΑΟΚ, λοιπόν, δεν χρειάζεται ούτε ήρωες ούτε κραυγές. Χρειάζεται υπευθυνότητα, νηφαλιότητα και διάθεση να κοιτάξει μπροστά. Αν κάποιος δεν μπορεί να λειτουργήσει ενωτικά, ας μην λειτουργήσει διασπαστικά. Αν κάποιος έχει διαφωνίες, ας τις εκφράσει με όρους πολιτισμού και θεσμικής ωριμότητας.
Η ιστορική συγκυρία δεν προσφέρεται για προσωπικές ατζέντες. Η ευκαιρία για συλλογική αυτογνωσία και ενότητα δεν πρέπει να πάει χαμένη. Γιατί όταν φύγει το βάρος των 100 χρόνων από πάνω μας, το ερώτημα θα μείνει: σταθήκαμε στο ύψος της στιγμής; Ή τη μικρύναμε με τη σιωπή και τον εγωισμό μας;
Η επιλογή είναι μπροστά μας. Και είναι καιρός να γίνει.
