Οι Ολυμπιακοί αγώνες φτάνουν στο τέλος τους. Η Ελληνική αποστολή τα πήγε αρκετά καλά στο κομμάτι των μεταλλίων, ιδίως για τα δεδομένα της. Ωστόσο, εκεί που τα πήγε εξαιρετικά είναι στην δημιουργία προτύπων. Παιδιά τα οποία με μηδαμινές βοήθειες, με προπονήσεις σε όχι και τόσο σύγχρονα προπονητικά κέντρα και ένα κράτος το οποίο μοιράζει συγχαρητήρια και υποσχέσεις κάθε τέσσερα χρόνια.
Γράφει ο Παναγιώτης Μαυρόπουλος
Μακριά από την πεπατημένη των ποδοσφαιρικών, αλλά και του ΠΑΟΚ θα κινηθούμε σήμερα. Ως λάτρεις του αθλητισμού θα πρέπει πιο συχνά να αναφερόμαστε σε σημαντικότερα πράγματα. Ο αθλητισμός προσφέρει πολλά περισσότερα από την χαρά σε μια επιτυχία. Το σημαντικότερο για εμένα είναι τα πρότυπα και όχι απαραίτητα αθλητές που ναι μεν ξεκίνησαν με δυσκολίες όμως πλέον βρίσκονται σε ένα υψηλό επίπεδο ζωής, με απίστευτες παροχές. Χωρίς φυσικά να υποτιμώ, καθώς και αυτοί για να φτάσουν εκεί, δούλεψαν σκληρά.
Ωστόσο ας μου επιτραπεί σήμερα, η κουβέντα να γίνει για τα παιδιά που προπονούνται σε χωράφια και σε κλειστά στάδια χωρίς θέρμανση και που με την παραμικρή ψιχάλα, πλημμυρίζουν. Καμία σχέση με συναθλητές τους από το εξωτερικό οι οποίοι κάνουν την προετοιμασία τους σε σύγχρονα κέντρα και με όλες τις ανέσεις που θα έπρεπε να έχει αθλητής.
Η Ελλάδα, σε αντίθεση με κάθε προηγμένο κράτος, δεν παρέχει σχεδόν τίποτα στους αθλητές της. Αρκετοί από αυτούς μάλιστα, αναγκάζονται να λειτουργήσουν ως ερασιτέχνες, αφού το πρωί κάνουν μια δουλειά και το απόγευμα κάνουν την προπόνηση τους, διότι το κράτος δεν μεριμνά για αυτούς. Άνθρωποι που καθημερινά παλεύουν για το όνειρο τους και η μόνη βοήθεια που υπάρχει είναι από κάποιες χορηγίες. Πραγματικά πρότυπα για όλους εμάς.
Θα πάρω λοιπόν ως παράδειγμα, την τελευταία συμμετέχουσα στον χθεσινό τελικό του ακοντισμού, Ελίνα Τζένγκο. Στα 22 της, στην πρώτη της συμμετοχή σε Ολυμπιακούς αγώνες, πέτυχε να προκριθεί στον τελικό, κάτι πολύ σπουδαίο. Στον τελικό δεν κατάφερε να μπει στην οχτάδα, ώστε να έχει την δυνατότητα για επιπλέον τρεις ρίψεις, τερματίζοντας στην 9η θέση. Αποτυχία; Προφανώς και όχι. Στα 22 της, στην πρώτη της συμμετοχή σε Ολυμπιακούς αγώνες, τερμάτισε μέσα στην δεκάδα. Το μέλλον είναι όλο μπροστά της. Είμαι πεπεισμένος πως στο μέλλον θα καταφέρει να ανεβεί στο βάθρο. Όπως και κάθε νέο παιδί, ή οποιοσδήποτε αθλητής που δεν τα κατάφερε φέτος στο Παρίσι.
Ο καθένας μας μπορεί να ψάξει και να διαβάσει δηλώσεις όλων των αθλητών. Μέσα από αυτές θα μάθει τις ιστορίες τους, το τί πέρασαν και πως κατάφεραν να φτάσουν ως εδώ. Αυτά τα παιδιά είναι άξια συγχαρητηρίων, μα πάνω από όλα της στήριξης όλων μας. Πικρόχολα σχόλια στις αποτυχίες είναι πραγματικά θλιβερά και άδικα. Όταν όμως η πολιτεία αγνοεί και δεν παρέχει τα απαραίτητα, τότε πως ο απλός κόσμος θα στηρίξει, με τον τρόπο του όλα αυτά τα παιδιά.
Η Ελίνα και όλοι οι αθλητές σαν εκείνη, έχουν πετύχει και πετυχαίνουν καθημερινά. Είναι πρότυπα ζωής για όλους μας, για την δουλειά, το πείσμα και την αποφασιστικότητά τους.
