Λίγες ώρες έμειναν…
Κι εμείς τρωγόμαστε με τα ρολόγια μας. Μαλώνουμε με τους λεπτοδείκτες. Δεν βλέπουμε την ώρα πάλι.
Ίσως το συγκεκριμένο εκτός έδρας ματς γεμίζει την όλη φάση με μεγαλύτερη ανυπομονησία. Ίσως η συγκεκριμένη έδρα είναι που μας κάνει να θέλουμε να δούμε την ομάδα να οργιάζει μέσα στο γήπεδο.
Δεν θα κάτσουμε να αναλύσουμε ποιους παικτες θέλουμε, ποιος κάνει και ποιος όχι. Ως οπαδοί του ΠΑΟΚ θέλουμε να δούμε 11 τρελαμένους που θα τα δώσουν όλα για το διπλό. Θέλουμε να βλέπουμε παίκτες που όσα παιχνίδια κι αν ακολουθήσουν με αυτούς, θα παίζουν με μάτια που γυαλίζουν.
Αν πρέπει όμως να πούμε κάτι σχετικό με το τεχνικό κομμάτι, θα πούμε πως ο γαύρος παίζει καλά σε όσα ματς ο αντίπαλος τον έπαιξε ανοιχτά. Σε κλειστές και σφιχτές άμυνες τα βρήκαν ζόρικα.
Δεν λέμε να παίξουμε ταμπούρι. Αλίμονο. Ούτε θα προσαρμόσουμε το παιχνίδι μας στο δικό τους. Παίρνω το διπλό σημαίνει πρώτα πως επιβάλλω τον δικό μου ρυθμό.
Κι όσα κι αν δεχτώ, πάντα ένα παραπάνω να τους σερβίρω!
Η πίεση βρίσκεται στο μέρος τους.
Οι δικοί τους παίκτες είναι που παίζουν απέναντι στον κόσμο τους ο οποίος θέλει την νίκη πάση θυσία, σε σημείο παράνοιας.
Ο δικός τους προπονητής είναι που παίζει απέναντι στα δημοσιογραφικά άρθρα που τον θέλουν στην πόρτα της εξόδου με την ομάδα του να συζητά ήδη με άλλους προπονητές.
Όσο για το αν υπάρχει φαβορί και το ποιος είναι… χαλάλι τους. Δεν θέλω να αποκαλούν τον ΠΑΟΚ ως φαβορί.
Όταν τους έρχεται από εκεί που δεν το περιμένουν, είναι πιο ωραία. Δεν χρειάζεται να διαφημίζεται ο ΠΑΟΚ ως ο καλύτερος όλων. Ας γεμίζουν τα δικά τους μυαλά με κοπλιμέντα.
Ο ΠΑΟΚ έχει τον κόσμο του. Αυτόν που έδωσε σε παίκτες και προπονητή ήδη το καλύτερο κίνητρο για να πάρουν άλλη μία νίκη. Με την συνοδεία προς το αεροδρόμιο. Φάνηκε ξανά η αγάπη, η καύλα, το πάθος για αυτή την ομάδα.
Όλο αυτό δεν γίνεται να το προσπεράσεις ως παίκτης του ΠΑΟΚ. Παρα μόνο το παίρνεις μαζί σου και επιστρέφεις με το διπλό!
Με την ΝΙΚΗ!
