παίξει έξω. Δίνονται παιχνίδια. Ποιο είναι το πρόβλημα. Εγώ το βίωσα αυτό. Είμαι από μία Ελλάδα και έπαιξα ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, έπαιξα Euro, πήγα σε όλες τις διοργανώσεις. Έβλεπα όμως κάθε μέρα τι γινόταν. Πάλευα μόνος μου. Όταν δεν πήγαινα καλά, περίμενα ότι δεν μπορώ να παίξω μετά. Αλλά το ένιωσα και το ένιωσαν κι άλλοι. Εμείς στην Ελλάδα δεν πας καλά, “έλα ρε, κάνε κάτι να πάει”. Πώς θα πάει, αφού δεν έχει πάει καλά. Άρα άμα δεν φτιάξουμε το αυτονόητο μη κοιτάμε να φτιάξουμε άλλα».
Ο Κύρος Βασσάρας πρόσθεσε για την εκπροσώπηση της διαιτησίας: «Υπάρχει και μία άλλη αντίληψη ότι αυτός ο άνθρωπος που θα εκπροσωπεί, πέραν της ενεργής του δράσης στο παρελθόν στο χορτάρι, της ενεργής του δράσης ως παράγοντας της διαιτησίας, δηλαδή παρατηρητής, εκπαιδευτής κλπ., θα μπορεί να είναι και ένα άτομο το οποίο να είναι δικηγόρος, να έχει κάποια επιστημονική βάση. Γιατί αυτός ο άνθρωπος θα μεταφέρει, θα πρέπει να γνωρίζει, να μιλάει, να δουλεύει, να παρουσιάζει. Δεν πάμε έναν και τον βάζουμε όπου να ‘ναι».
Κλείνοντας, ο κ. Βασσάρας είπε: «Όσον αφορά τι πρέπει να γίνει. Αν δεν σταματήσει αυτή η τοξικότητα, δε σταματήσει να σκεφτόμαστε όλα τα σκόπιμα, αν δεν μπούνε κανόνες. Εγώ όταν ανέλαβα τη διαιτησία το 2009 ή το 2010 πήγαμε να τρέξουμε τα τεστ και έρχεται ένας διαιτητής και με ρωτάει “Κ. Βασσάρα πού τερματίζω;”. Και του λέω “εκεί που τερμάτιζες τόσα χρόνια”. Όταν καθιερώσαμε τις εξετάσεις, κάποτε οι εξετάσεις δινόντουσαν, ένα χαρτάκι 300 άτομα την ίδια ερώτηση ο ένας δίπλα στον άλλον. Κι αυτό λεγόταν γραπτές εξετάσεις. Βάλαμε κριτήρια, βάλαμε βαθμούς. Έχασα φίλους μου ή φίλους του πατέρα μου γιατί κόπηκαν στα τεστ. Και τι να κάνω δηλαδή; Και αυτό το έχω ζήσει».
Πηγή: dikisports.blogspot.com
