Υπάρχουν ημερομηνίες που δεν αποτελούν απλώς μια υπενθύμιση γεγονότων, αλλά σημεία αναφοράς για την ίδια την ιστορία ενός συλλόγου. Η 12η Μαΐου είναι μία από αυτές για τον ΠΑΟΚ.
Ήταν η στιγμή που ο Ιβάν Σαββίδης δεν περιορίστηκε σε λόγια, υποσχέσεις ή δημόσιες τοποθετήσεις. Ανέλαβε ένα τεράστιο οικονομικό βάρος, πλήρωσε χρέη που δεν δημιούργησε ο ίδιος και ουσιαστικά έβαλε τέλος σε μια περίοδο αβεβαιότητας που απειλούσε το μέλλον του συλλόγου. Σε μια εποχή όπου στο ελληνικό ποδόσφαιρο περισσεύουν συχνά τα μεγάλα λόγια και λείπουν οι πράξεις, ο ΠΑΟΚ βρήκε έναν άνθρωπο που επέλεξε να αποδείξει και όχι να υποσχεθεί.
Αυτό είναι ένα γεγονός που δεν μπορεί να διαγραφεί από τη συλλογική μνήμη του οργανισμού. Δεν μπορεί να παραμεριστεί επειδή μια χρονιά δεν εξελίχθηκε όπως περίμενε ο κόσμος ή επειδή η ένταση της καθημερινότητας οδηγεί σε υπερβολές. Η κριτική είναι απολύτως θεμιτή και απαραίτητη στο ποδόσφαιρο. Είναι στοιχείο κάθε μεγάλης ομάδας και κάθε απαιτητικού κόσμου. Όμως η αχαριστία δεν ταίριαζε ποτέ στην ασπρόμαυρη οικογένεια.
Και πράγματι, για όσα έγιναν ή δεν έγιναν τη φετινή σεζόν, θα υπάρξει χρόνος να γίνει συζήτηση. Θα υπάρξει χρόνος για απολογισμό, για αξιολόγηση προσώπων, επιλογών και αποτελεσμάτων. Όμως οι σοβαρές κουβέντες γίνονται με καθαρό μυαλό και όχι μέσα στην ένταση της στιγμής.
Γιατί αυτή τη στιγμή υπάρχει κάτι πιο σημαντικό: ο αγώνας που ακολουθεί απέναντι στην ΑΕΚ. Μια ακόμα μεγάλη μάχη, σε μια περίοδο όπου ο ΠΑΟΚ χρειάζεται περισσότερο από ποτέ συσπείρωση, ενότητα και στήριξη από όλους. Οι ισορροπίες σε τέτοιες στιγμές είναι λεπτές και το τελευταίο που χρειάζεται μια ομάδα είναι να χάνει τη συνοχή της πριν ολοκληρωθούν οι αγωνιστικές της υποχρεώσεις.
Οι απολογισμοί θα έρθουν. Οι συζητήσεις επίσης. Όμως τώρα μιλάει μόνο το γήπεδο.
