Δεν ξέρω αν υπάρχει πιο βαρύ συναίσθημα για έναν φίλαθλο από το να βλέπει την ομάδα του να παλεύει και τίποτα να μην της βγαίνει. Όχι απλώς να χάνει αυτό είναι μέσα στο παιχνίδι ,αλλά να μοιάζει σαν να κουβαλάει ένα βάρος που δεν μπορεί να αποτινάξει. Φέτος, παρακολουθώντας την ομάδα είχα πολλές φορές αυτή την αίσθηση. Σαν να μην ήταν απλώς μια κακή σεζόν, αλλά μια χρονιά που από την αρχή της είχε κάτι σκοτεινό, κάτι βαρύ.
Μέσα στο γήπεδο, τίποτα δεν κύλησε όπως θα περίμενε κανείς. Η ομάδα δεν κατάφερε να βρει ποτέ σταθερότητα, να «χτίσει» ρυθμό, να πείσει ότι μπορεί να αντέξει μέχρι το τέλος. Το πρωτάθλημα χάθηκε μέσα από τα χέρια της, όχι απαραίτητα γιατί δεν υπήρχε ποιότητα, αλλά γιατί έλειψε η διάρκεια, η συγκέντρωση, ίσως και η τύχη στις κρίσιμες στιγμές. Ταυτόχρονα, οι τραυματισμοί ήρθαν να αποδυναμώσουν ακόμα περισσότερο ένα ήδη πιεσμένο ρόστερ. Παίκτες-κλειδιά έμειναν εκτός σε κομβικά σημεία, αναγκάζοντας την ομάδα να παλεύει διαρκώς με λύσεις ανάγκης.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε και η απώλεια του Κυπέλλου από τον ΟΦΗ. Μια διοργάνωση που πολλές φορές λειτουργεί ως βαλβίδα εκτόνωσης, ως ευκαιρία για λύτρωση, μετατράπηκε σε ακόμα ένα πλήγμα. Μια στιγμή που περίμενες αντίδραση και τελικά ήρθε ακόμα μία απογοήτευση.
Όμως, όσο κι αν στεναχωριέμαι για όσα έγιναν μέσα στις τέσσερις γραμμές, η αλήθεια είναι πως φέτος το ποδόσφαιρο έμοιαζε μικρό μπροστά σε όσα συνέβησαν έξω από αυτές.
Γιατί ο ΠΑΟΚ δεν έχασε μόνο βαθμούς και τίτλους. Έχασε ανθρώπους.
Έχασε κομμάτια της ψυχής του. Δικά του παιδιά που ήταν εκεί μια ζωή, που μεγάλωσαν με την ομάδα, που την ακολουθούσαν παντού. Αυτές οι απώλειες δεν γράφονται σε κανέναν πίνακα, δεν μετριούνται με αριθμούς. Είναι σιωπή στην κερκίδα, είναι ένα κενό που δεν καλύπτεται.
Και μετά έρχονται τα πιο προσωπικά. Ο Ραζβάν Λουτσέσκου να χάνει τον πατέρα του. Ό,τι κι αν λέμε για τακτικές και αποτελέσματα, σε τέτοιες στιγμές όλα σταματούν. Δεν υπάρχει επαγγελματισμός που να σε προστατεύει από κάτι τέτοιο.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Ιβάν Σαββίδης να βιώνει την απώλεια του αδερφού του. Μια ακόμα βαριά σκιά πάνω από έναν οργανισμό που φέτος δοκιμάστηκε όσο λίγες φορές.
Ειλικρινά, υπήρχαν στιγμές που ένιωθα πως ό,τι συνέβαινε αγωνιστικά ήταν απλώς η προέκταση όλων αυτών. Σαν να μην μπορούσε αυτή η ομάδα να σταθεί «καθαρά» όταν γύρω της υπήρχε τόση θλίψη.
Και εκεί που λες ότι δεν μπορεί να προστεθεί άλλο βάρος, έρχεται και το μπάσκετ. Μια ομάδα που έδωσε χαρά μέσα στη χρονιά, που έφτασε ξανά τόσο κοντά. Και όμως, για δεύτερη φορά σε τελικό απέναντι στην Μπιλμπάο, έμεινε με άδεια χέρια. Αυτό το «τόσο κοντά και όμως τίποτα» πονάει με έναν διαφορετικό τρόπο. Πιο ύπουλο.
Αν προσπαθήσω να τα βάλω όλα κάτω, δεν μιλάμε απλώς για μια αποτυχημένη σεζόν. Μιλάμε για μια χρονιά που σε λύγισε συναισθηματικά. Που σε έκανε να δεις την ομάδα σου όχι μόνο σαν σύλλογο, αλλά σαν μια μεγάλη οικογένεια που πέρασε απώλειες, πόνο και απογοήτευση μαζί.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι που μένει περισσότερο. Όχι το χαμένο πρωτάθλημα, ούτε το Κύπελλο, ούτε ένας χαμένος τελικός στο μπάσκετ. Αλλά αυτή η αίσθηση ότι ο ΠΑΟΚ φέτος δοκιμάστηκε σαν σύνολο.
Και αν κάτι κρατάω προσωπικά, είναι ότι τέτοιες χρονιές, όσο βαριές κι αν είναι, γράφουν μέσα σου μια άλλη σχέση με την ομάδα. Πιο σιωπηλή, πιο πεισματική.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, το μόνο που μπορείς να ελπίζεις είναι ένα πράγμα: ότι μέσα από όλο αυτό, θα βρεθεί η δύναμη για την επόμενη μέρα. Και ότι αυτή η μαρτυρική χρονιά θα είναι απλώς μια ανάμνηση που κάποτε θα τη θυμόμαστε ως το σημείο που ξεκίνησε η επιστροφή!
