Περίμενα 2 μέρες για να πέσουν οι παλμοί ώστε να γραφτεί με καθαρό μυαλό το παρόν άρθρο.
Γράφει ο Λευτέρης Γεωργάκης
Πολλά πρέπει να γραφτούν οπότε ας το πάρουμε με τη σειρά.
Τα θετικά:
Η εκδρομή στο Βόλο δεν ήταν άλλη μια ποδοσφαιρική εκδρομή για να δεις την ομάδα της καρδιάς σου. Δεν ήταν άλλος ένα τελικός που κατέβηκες. Ηταν μια γιορτή. Πρώτη φορά ζω μια τέτοια κατάσταση. Κατάσταση άλλης εποχής. Έχουμε δει πολλές καταστάσεις και δυσάρεστα γεγονότα από οπαδούς 2 ομάδων να σφάζονται και να κυνηγιούνται όταν βρίσκονται σε έναν τελικό. Ο ηττημένος να διαλύει την πόλη, φωτιές, καταστροφές.
Αυτή τη φορά ήταν όντως μια γιορτή. Κοινή πορεία οπαδών από τις 2 ομάδες, τραγούδια, φαγητό και ποτό με τους οπαδούς μαζί. Ακόμα και μέσα στο γήπεδο υπήρχε τραγούδι. Το ποδόσφαιρο όντως κέρδισε. Φίλαθλοι να δίνουν χέρια ακόμα και μετά τον αγώνα παρά την πίκρα που υπήρξε. Μακάρι να είναι η αρχή μιας νέας εποχής και όχι ένα μεμονωμένο περιστατικό.
Τα αρνητικά:
Ο ΠΑΟΚ αντιμετωπίζει μια «κρίση» εδώ και ένα τρίμηνο περίπου. Από τότε που άρχισαν οι τραυματισμοί ο ΠΑΟΚ έχασε την ταυτότητα του. Το καλό ποδόσφαιρο του Λουτσεσκου χάθηκε. Πολλοί παράγοντες έπαιξαν ρόλο στην αρνητική αυτή εικόνα. Ενας τελικός δεν παίζεται αλλά κερδίζεται. Δυστυχώς οι παίκτες δεν είχαν αυτή τη νοοτροπία. Παίζεις αντιμέτωπος με έναν καλό ΟΦΗ χωρίς όμως να υπάρχει καμία δικαιολογία να έχεις αυτή την εμφάνιση.
Προπονητικά ο ΟΦΗ ήταν προετοιμασμένος. Με διπλή ζώνη άμυνας και πίεση στους εσωτερικούς χάφ για να μην μπορείς να δημιουργήσεις. Πέτυχε. Σε πίεσαν να πηγαίνεις τη μπάλα μόνο πίσω και στα άκρα. Τάισον και Ζιβκοβιτς είχαν μπακ και χάφ από ΟΦΗ να πιέζουν.
Παίκτη να πάρει πρωτοβουλία και να ανοίξει τους χώρους ή να δώσει την κάθετη πάσα να ξεκλειδώσεις την άμυνα τους δεν είχες.
Εδώ να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Ο ΟΦΗ δεν έπαιξε καμία μπαλαρα. Με το να πέφτεις κάτω από το 30ο λεπτό μέχρι και το 120 ποδόσφαιρο δεν βλέπεις ποδόσφαιρο.
Εκανε 3 αντεπιθέσεις που έπιασαν τον ΠΑΟΚ στον ύπνο και έβαλε τα γκολ. Ποδόσφαιρο σε θέμα εμφάνισης δεν είδες. Αυτό μπορούσε αυτό έκανε. Το αποτέλεσμα είναι ένα. Δεν είχες ομάδα να κερδίσεις τον ΟΦΗ. Που αντικειμενικά δεν χρειάζεσαι ομάδα να κερδίσεις τον ΟΦΗ.
Που σε καμία περίπτωση δεν το λέμε υποτιμητικά. Αλλά όταν έχεις ένα σήμα όπως τον δικέφαλο στο στήθος και κλείνεις 100 χρόνια και με την Κ19 να έπαιζες είχες την υποχρέωση να κερδίσεις. Παίζεις για τον λαό σου, την ιστορία σου και τα παιδιά που χάθηκαν στο δρόμο για να σε δουν.
Μην ξεχνάμε πως σε περίπτωση νίκης του κυπέλλου, μπορούσες να διεκδικήσεις και το σούπερ καπ. Αυτομάτως έχασες 2 κύπελλα χωρίς να δώσεις μάχη.
Εσωτερικά προβλήματα:
Γνωρίζουμε καιρό τώρα ότι ο ΠΑΟΚ αντιμετωπίζει προβλήματα από πολλές πλευρές. Δεν έχεις τεχνικό διευθυντή για να υπάρχει σωστή οργάνωση. Εχεις ένα προπονητή με τετραπλό ρόλο.
Οι τραυματισμοί σε αποδιοργάνωσαν. Εκεί φάνηκε το κενό στο ρόστερ. Ποντάρεις στα «δυνατά σου χαρτιά» με Μειτε, Ζιβκοβιτς, Κωνσταντελια, Τάισον που είχαν να παίξουν καιρό λόγω τραυματισμού και τους κάνεις αλλαγή, δεν είχες άλλον «επικίνδυνο» παίκτη για να κάνει τη ζημιά ή να πάρει πρωτοβουλία.
Η ανάγκη προσθηκών είναι μεγάλη και καλώς ή κακώς τώρα δεν μπορείς να κάνεις κάτι. Τι κάνεις από εδώ και πέρα είναι το ζήτημα.
Το «θετικό» της υπόθεσης:
Όλοι θέλαμε ένα ακόμα τρόπαιο και νίκη στον τελικό. Η απογοήτευση και η πίκρα μεγάλη. Ομως, μια νίκη ίσως να «χρύσωνε το χάπι» της κατάστασης. Τουλάχιστον τώρα το κακό έγινε από νωρίς, άρα έχεις αρκετό χρόνο να δεις τι θα κάνεις από εδώ και πέρα. Οργάνωση, μεταγραφές, ξεκαθάρισμα, ομιλίες να βάλεις μυαλό. Φυσικά οποιαδήποτε κίνηση από τη διοίκηση θα γίνει μετά τα play off.
Οι στόχοι δεν τελείωσαν. Σε περίπτωση που δεν γίνει κάποιο θαύμα η 2η θέση είναι μονόδρομος για να μην είναι εντελώς αποτυχία η χρονιά.
Οπως και να έχει το αποτέλεσμα είναι ένα και πάντα θα είναι ένα. Ο ΠΑΟΚ είναι ο λαός του. Δεν είμαστε προσωπολατρες και κανείς δεν είναι πάνω από την ομάδα. Ολοι θέλουμε έναν υγιές ΠΑΟΚ που θα φέρει τα πρωταθλήματα κα τα κύπελλα. ΠΑΟΚ είσαι όσο και να πονάει το μυαλό μας. Αυτό μας πορωνει, αυτό μας κάνει να κάνουμε χιλιόμετρα για την ομάδα.
