Ζητώ εκ των προτέρων συγγνώμη, αλλά δεν θα ασχοληθώ με όλα όσα ειπώθηκαν για ΠΑΕ, ΚΑΕ, πρόσωπα και επιχειρηματικά σενάρια. Όχι από φόβο ή διάθεση αποφυγής τοποθέτησης. Όσοι μας διαβάζουν από αυτή τη γωνιά του διαδικτύου γνωρίζουν ότι δεν έχουμε πρόβλημα να ασκούμε κριτική σε κανέναν, πάντα με επιχειρήματα και καθαρό λόγο. Σήμερα, όμως, επιλέγω συνειδητά να μιλήσω για τον Ερασιτέχνη. Για τον ΑΣ ΠΑΟΚ. Γιατί πολύ απλά, σπάνια τον κάνει κανείς πρώτο θέμα. Ίσως να μην «πουλάει» τόσο. Ίσως να μη φέρνει τα πολλά likes στα social media. Αλλά ο αθλητισμός δεν είναι διαγωνισμός δημοφιλίας. Και οφείλουμε να θυμόμαστε ποια είναι η ρίζα.
Η παρέμβαση του Χάρη Μάλλιου στη Γενική Συνέλευση ήταν ξεκάθαρη και αιχμηρή. Ζήτησε να ξεκινήσει άμεσα αγώνας ώστε τα τμήματα των Βαρέων Αθλημάτων να αποκτήσουν το δικό τους κλειστό γυμναστήριο, προτείνοντας την αξιοποίηση του κλειστού του Παύλου Μελά στη Σταυρούπολη. Και χρησιμοποίησε μια λέξη βαριά: «πρόσφυγας».
Η λέξη αυτή πονά, γιατί κουβαλά ιστορία. Ο ΠΑΟΚ ιδρύθηκε από πρόσφυγες. Δεν μπορεί, όμως, έναν αιώνα μετά, να παραμένει «πρόσφυγας» σε επίπεδο εγκαταστάσεων. Δεν μπορεί τμήματα που κατακτούν πρωταθλήματα, που ανεβάζουν αθλητές στο υψηλότερο επίπεδο, που εκπροσωπούν τον σύλλογο διεθνώς, να λειτουργούν χωρίς μόνιμη στέγη.
Το γυμναστήριο δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση. Είναι ο χώρος όπου χτίζεται η καθημερινότητα, η πειθαρχία, η αγωνιστική ταυτότητα. Χωρίς σταθερή έδρα, δεν υπάρχει προγραμματισμός. Χωρίς προγραμματισμό, δεν υπάρχει ανάπτυξη. Και χωρίς ανάπτυξη, ο πρωταθλητισμός γίνεται ηρωισμός , όχι αποτέλεσμα δομής.
Σήμερα, αθλητές και προπονητές των Βαρέων Αθλημάτων αναγκάζονται να προσαρμόζονται σε ωράρια και εγκαταστάσεις που συχνά δεν καλύπτουν τις ανάγκες τους. Μετακινήσεις, περιορισμένος χρόνος προπόνησης, έλλειψη εξειδικευμένου εξοπλισμού. Κι όμως, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, φέρνουν τίτλους. Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Αλλά δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη δικαιολογία για να μην αλλάζει τίποτα.
Η προοπτική αξιοποίησης του κλειστού γυμναστηρίου του Παύλου Μελά δεν πρέπει να μείνει σε επίπεδο ευχής.
Ένα ιδιόκτητο ή μόνιμα παραχωρημένο γυμναστήριο θα αλλάξει τα δεδομένα. Θα δώσει τη δυνατότητα φιλοξενίας αγώνων υψηλού επιπέδου. Θα δημιουργήσει έναν «πυρήνα» όπου θα συναντιούνται τα τμήματα, οι οικογένειες, οι φίλοι του συλλόγου. Θα ενισχύσει την οικονομική αυτοτέλεια μέσω διοργανώσεων και παράλληλων δράσεων.
Πάνω απ’ όλα, όμως, θα στείλει μήνυμα: ότι ο Ερασιτέχνης δεν είναι συμπλήρωμα, αλλά θεμέλιο. Ότι τα Βαρέα Αθλήματα δεν είναι «παράπλευρη δραστηριότητα», αλλά κομμάτι της ταυτότητας του ΠΑΟΚ.
Η παρουσία 100 μελών στη Γενική Συνέλευση είναι ένα πρώτο βήμα. Το επόμενο είναι η πίεση για συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Χρονοδιάγραμμα. Δημόσια ενημέρωση. Συλλογική διεκδίκηση. Γιατί οι εγκαταστάσεις δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια. Είναι στρατηγική επιλογή.
Τμήματα που γεννούν πρωταθλητές δεν μπορεί να μένουν «άστεγα». Και ένας σύλλογος με την ιστορία και τη δυναμική του ΠΑΟΚ δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί με προσωρινές λύσεις.
Η ώρα για το γυμναστήριο δεν είναι αύριο. Είναι τώρα.
