Ο ΠΑΟΚ συνεχίζει να παίζει στα όρια. Σωματικά και πνευματικά. Το έκανε στο ντέρμπι με την ΑΕΚ , θα κληθεί να το κάνει ξανά και την Πέμπτη απέναντι στη Θέλτα. Σε ένα διάστημα που θυμίζει μαραθώνιο με ρυθμό σπριντ, οι «ασπρόμαυροι» αποδεικνύουν πως αντέχουν, ακόμη κι όταν οι συνθήκες δεν τους ευνοούν και οι ισορροπίες είναι τόσο λεπτές που κρίνονται σε μία μόνο φάση.
Πριν από τη σέντρα, ήταν σαφές πως ο Δικέφαλος δεν μπορούσε να λογίζεται ως απόλυτο φαβορί. Τα συνεχόμενα ντέρμπι, η εμφανής καταπόνηση βασικών ποδοσφαιριστών και οι περιορισμένες λύσεις στη μεσοεπιθετική γραμμή είχαν διαμορφώσει ένα απαιτητικό πλαίσιο. Η επιλογή του Ραζβάν Λουτσέσκου να ξεκινήσει με τον Τάισον στον άξονα ήταν μια προσαρμογή ανάγκης, μια κίνηση για να διατηρηθεί η δημιουργία και η ένταση στο επιθετικό τρίτο. Δεν ήταν η μοναδική δυσκολία που θα συναντούσε ο ΠΑΟΚ, αλλά ήταν ενδεικτική της συγκυρίας.
Κι όμως, το ξεκίνημα ήταν ιδανικό. Στο πρώτο δεκάλεπτο ο ΠΑΟΚ είχε τον πλήρη έλεγχο του ρυθμού, δεν δέχτηκε πίεση και κυκλοφορούσε την μπάλα με αυτοπεποίθηση. Δύο δυναμικά πατήματα του Ζαφείρη στην αντίπαλη περιοχή έφεραν την πρώτη μεγάλη φάση και στη συνέχεια το πέναλτι που έδωσε την ευκαιρία για προβάδισμα. Ο Γιακουμάκης ανέλαβε την εκτέλεση, όμως ο Στρακόσια αντέδρασε σωστά και κράτησε το μηδέν. Ήταν η στιγμή που ο ΠΑΟΚ θα μπορούσε να «ξεκλειδώσει» ένα ματς που έμοιαζε να έρχεται στα μέτρα του. Αντί γι’ αυτό, χρειάστηκε να διαχειριστεί και το ψυχολογικό βάρος της χαμένης ευκαιρίας.
Μέχρι το ημίωρο, οι γηπεδούχοι δεν απειλήθηκαν ουσιαστικά, αλλά προσπαθούσαν να ξαναβρούν τη φρεσκάδα τους μετά τη μεγάλη στιγμή που χάθηκε. Το παιχνίδι άλλαξε προσωρινά όταν ο Μεϊτέ έκανε νόημα στον πάγκο πως αντιμετωπίζει πρόβλημα. Στο διάστημα που ο Γάλλος χαφ δεν μπορούσε να κινηθεί με την ίδια ένταση, η ΑΕΚ βρήκε χώρους στον άξονα. Η κίνηση του Μαρίν ανάμεσα στις γραμμές και τα σουτ των Κοϊτά και Γιόβιτς από καλή θέση αποτέλεσαν προειδοποιητικά σημάδια. Καμία από τις προσπάθειες δεν κατέληξε στην εστία, όμως το μήνυμα ήταν σαφές: οι ισορροπίες μπορούσαν να ανατραπούν ανά πάσα στιγμή.
Με την αποχώρηση του Μεϊτέ, που όσο αγωνίστηκε έμοιαζε να ελέγχει τον ρυθμό με χαρακτηριστική άνεση, ο ΠΑΟΚ κλήθηκε να αναπροσαρμοστεί. Το παιχνίδι ήρθε ξανά σε ισορροπία, με τις δύο ομάδες να ακυρώνουν η μία την άλλη, ειδικά στις στατικές φάσεις όπου αναμενόταν να κριθούν πολλά. Η ένταση παρέμενε υψηλή, αλλά οι καθαρές φάσεις λιγοστές.
Στο δεύτερο μέρος, ο Λουτσέσκου μετέφερε τον Τάισον στην πλευρά, επιδιώκοντας να εκμεταλλευτεί την ταχύτητα και την εκρηκτικότητά του στο ένας εναντίον ενός. Εκεί ο ΠΑΟΚ βρήκε ξανά ζωντάνια. Η ορμή του Βραζιλιάνου και η συνέπεια του Μπάμπα, που άντεξε παρά τα συνεχόμενα απαιτητικά παιχνίδια, δημιούργησαν ρήγματα στην άμυνα της ΑΕΚ. Ωστόσο, στις λεπτομέρειες έλειψε το καθαρό μυαλό. Ο Οζντόεφ δεν τελείωσε ιδανικά μια πολλά υποσχόμενη φάση, ο Καμαρά αστόχησε σε στιγμή που σε σεζόν τέτοιων ισορροπιών δεν συγχωρείται.
Κι αν ο ΠΑΟΚ μπορούσε να πάρει το παιχνίδι, το ίδιο ίσχυε και για την ΑΕΚ. Η κεφαλιά του Γιόβιτς που κατέληξε στο δοκάρι, σε μια φάση όπου βρέθηκε αμαρκάριστος, έδειξε πως το 0-0 κρεμόταν από μια κλωστή. Ήταν από εκείνες τις βραδιές που η μπάλα μοιάζει να αρνείται πεισματικά να περάσει τη γραμμή.
Το τελικό αποτέλεσμα διατηρεί την ισοβαθμία και αφήνει ανοιχτούς λογαριασμούς. Ο ΠΑΟΚ θα μπορούσε να είχε πάρει το τρίποντο, θα μπορούσε όμως και να το είχε χάσει. Οι δύο ομάδες δεν κατέβηκαν στο γήπεδο με τις ίδιες δυνάμεις. Ο Δικέφαλος έδωσε το τέταρτο σερί ντέρμπι σε διάστημα δέκα ημερών, με περιορισμένες δυνατότητες ροτέισον και με μια κομβική απώλεια στη μεσαία γραμμή κατά τη διάρκεια του αγώνα. Η ΑΕΚ αντιλήφθηκε τη συγκυρία και προσπάθησε να την εκμεταλλευτεί, αλλά δεν βρήκε τη στιγμή που θα της έδινε το προβάδισμα.
Στο τέλος, κανείς δεν έφυγε απόλυτα ικανοποιημένος, αλλά ούτε και βαθιά απογοητευμένος. Για τον ΠΑΟΚ, εκείνο που μένει είναι η εικόνα μιας ομάδας που, παρά την κόπωση, δεν σταματά να παλεύει. Που αντέχει, που καταθέτει ψυχή και που δείχνει έτοιμη να συνεχίσει στον ίδιο ρυθμό, ακόμη κι όταν τα πόδια βαραίνουν. Και σε μια περίοδο όπου τα πάντα κρίνονται στις λεπτομέρειες, αυτή η αντοχή ίσως αποδειχθεί το πιο ισχυρό του όπλο.
