Λίγο μετά τα γενέθλιά του, ο ΠΑΟΚ ετοιμάζεται να ταξιδέψει στον Βόλο για έναν ακόμη τελικό Κυπέλλου, αυτή τη φορά απέναντι στον ΟΦΗ. Θα βρεθεί για 24η φορά στην ιστορία του σε τελικό της διοργάνωσης και για 7η φορά την τελευταία δεκαετία ,ένα επίτευγμα που αποτυπώνει τη σταθερότητα και τη νοοτροπία νικητή που έχει χτίσει όλα αυτά τα χρόνια. Και αυτή η πρόκριση δεν ήρθε τυχαία. Ήρθε μέσα από μια βραδιά απόλυτης κυριαρχίας απέναντι στον Παναθηναϊκό, σε έναν ημιτελικό που είχε ξεκάθαρη ταυτότητα και υπογραφή.
Ήταν μια εμφάνιση που έφερε ξεκάθαρα την υπογραφή του Ραζβάν Λουτσέσκου. Μια ομάδα διαβασμένη, συγκεντρωμένη, με καθαρό μυαλό από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Μια ομάδα που ήξερε τι ήθελε και πώς να το πάρει.
Στην Τούμπα γράφτηκε ιστορία με τρόπο πειστικό. Ο ΠΑΟΚ μπήκε από το πρώτο λεπτό με περισσότερη ένταση, μεγαλύτερη ποιότητα και καθαρότερη σκέψη στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου. Δημιούργησε, πίεσε, επέβαλε ρυθμό. Πέτυχε δύο γκολ, έχασε τουλάχιστον άλλα δύο και δεν επέτρεψε ούτε μία ουσιαστική απειλή στην εστία του. Το τελικό 1,99 xGoals έναντι μόλις 0,10 του αντιπάλου αποτυπώνει με αριθμούς αυτό που έβλεπαν τα μάτια: απόλυτη κυριαρχία.
Ο Παναθηναϊκός δεν βρήκε απαντήσεις. Η κατοχή είχε «ασπρόμαυρο» χρώμα, ο έλεγχος ήταν διαρκής και το μόνο που έλειψε σε κάποια διαστήματα ήταν η απόλυτη καθαρότητα στην τελική ενέργεια. Όμως η εικόνα δεν άφηνε περιθώρια αμφισβήτησης.
Ηγετικές μορφές και ψυχή
Ο Σουαλιό Μεϊτέ έκανε ένα από τα πιο επιβλητικά παιχνίδια του. Κυριάρχησε στο κέντρο, κατάπιε κάθε πράσινη προσπάθεια δημιουργίας και έδινε την αίσθηση ότι έπαιζε… ένα επίπεδο πάνω από όλους.
Ο Αντρίγια Ζίβκοβιτς, αρχηγός με όλα τα γράμματα κεφαλαία, κατέθεσε ξανά ψυχή. Πίεση, τρεξίματα, ποιότητα και αποφασιστικότητα.
Το δίδυμο Κεντζιόρα – Μιχαηλίδη ήταν συγκλονιστικό, με τον Κένι να προσθέτει ένταση και πάθος στη δεξιά πλευρά. Και μπροστά, ο Γιώργος Γιακουμάκης συνέχισε την τρομερή σεζόν του, φτάνοντας τα 15 γκολ με την ασπρόμαυρη φανέλα.
Ξεχωριστή στιγμή και η είσοδος του 20χρονου Χατσίδη. Μπήκε αναγκαστικά στο 42’ λόγω τραυματισμού του Πέλκα και έπαιξε σαν έμπειρος. Υπέγραψε τον ημιτελικό με ωριμότητα που δεν συμβαδίζει με την ηλικία του. Ένα παιδί των ακαδημιών που δείχνει ότι το αύριο είναι ήδη εδώ.
Το αποτύπωμα του «Στρατηγού»
Αν ο ημιτελικός είχε υπογραφή, αυτή ανήκει στον Ραζβάν Λουτσέσκου. Σχεδίασε το παιχνίδι άψογα, διαχειρίστηκε τις αναποδιές, δεν σκέφτηκε το επερχόμενο ντέρμπι με την ΑΕΚ και έπαιξε για έναν και μόνο στόχο: την πρόκριση.
Ο ΠΑΟΚ φτάνει για 7η φορά την τελευταία δεκαετία σε τελικό Κυπέλλου Ελλάδας. Και δεν έφτασε τυχαία. Πέρασε από το «Καραϊσκάκη» αποκλείοντας τον Ολυμπιακό σε μονό ματς στους «8» και στους ημιτελικούς έκανε επίδειξη δύναμης απέναντι στον Παναθηναϊκό. Το πιο δύσκολο μονοπάτι. Η πιο καθαρή επιβεβαίωση.
Στις 25 Απριλίου, στον Βόλο, απέναντι στον ΟΦΗ, ο ΠΑΟΚ θα διεκδικήσει ένα ακόμη τρόπαιο. Και θα πάει εκεί ως η ομάδα που δείχνει πιο έτοιμη από κάθε άλλη.
Ομάδα – Οικογένεια
Ο ΠΑΟΚ πέρασε δύσκολες στιγμές. Αμφισβητήθηκε, πιέστηκε, δεν εντυπωσίαζε πάντα. Όμως δεν έχασε ποτέ τον προσανατολισμό του. Δεν έπαιξε για τα φώτα. Έπαιξε για την ουσία. Και σήμερα παρουσιάζει εικόνα υγείας. Μια ομάδα δεμένη, ένα γκρουπ που λειτουργεί σαν οικογένεια.
Η συγκλονιστική εικόνα της μητέρας του αδικοχαμένου Χρήστου να χτυπά το τύμπανο στην Τούμπα, δίνοντας ρυθμό σε ένα γήπεδο που λάτρευε το παιδί της, ήταν κάτι παραπάνω από ποδοσφαιρική στιγμή. Ήταν μια υπενθύμιση ότι ο ΠΑΟΚ είναι δεσμός, μνήμη, συναίσθημα!
Την Κυριακή ακολουθεί ακόμα ένα μεγάλο ντέρμπι με την ΑΕΚ. Με όσες δυνάμεις έχουν απομείνει, ο ΠΑΟΚ θα το παίξει όπως ξέρει: με ένταση, με πίστη, με χαρακτήρα.
Γιατί αυτή τη στιγμή, με βάση την εικόνα του, την αγωνιστική του ταυτότητα και τη νοοτροπία του, μοιάζει και είναι η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα.
