Υπάρχει ένα τεράστιο κοντράστ αυτές τις ημέρες. Από τη μία, πένθος. Επτά άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στη Ρουμανία, ταξιδεύοντας για να στηρίξουν την ομάδα τους, τον ΠΑΟΚ. Επτά φίλαθλοι που δεν πήγαν εκδρομή, δεν πήγαν διακοπές, αλλά ακολούθησαν την αγάπη τους για το ποδόσφαιρο. Από την άλλη πλευρά, ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι που πρέπει να διεξαχθεί, γιατί έτσι ορίζει το πρόγραμμα, το καλεντάρι, η διοργάνωση.
Ο ΠΑΟΚ ζήτησε από την UEFA την αναβολή του αγώνα με τη Λυών. Όχι για αγωνιστικό όφελος. Όχι για στρατηγική. Αλλά για λόγους στοιχειώδους ανθρωπιάς. Η απάντηση της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας ήταν ψυχρή, σχεδόν μηχανική. Το παιχνίδι δεν μπορεί να αναβληθεί, καθώς κρίνονται προκρίσεις την τελευταία αγωνιστική της League Phase και το καλεντάρι είναι ήδη ασφυκτικό. Καμία αναφορά στους νεκρούς. Καμία αναφορά στο πένθος. Μόνο ημερομηνίες.
Δεν είναι η πρώτη φορά. Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί και στο παρελθόν, όταν η ΕΠΟ είχε λάβει αντίστοιχη απάντηση για το «γεμάτο πρόγραμμα» μετά τον θάνατο του Μπάλντοκ. Το μοτίβο είναι ίδιο. Όταν η τραγωδία συναντά το ποδόσφαιρο, το σύστημα απαντά με κανονισμούς!
Κι εδώ γεννιέται το μεγάλο ερώτημα: γιατί παίζεται ποδόσφαιρο σε αυτό το επίπεδο; Γιατί ο άνθρωπος δεν αρκέστηκε απλώς στο να παίζει ο ίδιος, αλλά το μετέτρεψε σε παγκόσμιο θέαμα; Η απάντηση είναι απλή και αδιαπραγμάτευτη: για να το βλέπει ο κόσμος. Χωρίς τον κόσμο, δεν υπάρχει προϊόν. Δεν υπάρχει διοργάνωση. Δεν υπάρχει UEFA.
Αν κάποιος απαντήσει ότι το ποδόσφαιρο παίζεται «για να ολοκληρωθούν τα καλεντάρια», «για να βγουν οι βαθμολογίες» και «για να απονεμηθούν τίτλοι», τότε δεν βλέπει τη μεγάλη εικόνα. Βλέπει μόνο το έδαφος. Γιατί υπάρχει ο αθλητισμός του «γυμνάζομαι» και ο αθλητισμός του «βλέπω». Και ο δεύτερος είναι μια τεράστια βιομηχανία.
Μιλάμε για μια βιομηχανία που κινείται γύρω από τον αθλητισμό. Χρήματα τεράστια, τηλεοπτικά συμβόλαια, χορηγίες, διαφημίσεις, προκρίσεις και τίτλοι που μεταφράζονται σε εκατομμύρια. Και κάπου εδώ γεννιέται το ερώτημα που κανένα καλεντάρι δεν μπορεί να απαντήσει. Πόσο κοστίζει μια ανθρώπινη ζωή; Πόσες προκρίσεις ισοδυναμούν με έναν άνθρωπο που δεν γύρισε ποτέ σπίτι του; Πόσα εκατομμύρια «αξίζουν» επτά ζωές;
Όταν ο θεατής, ο άνθρωπος που γεμίζει τα γήπεδα και κάθεται απέναντι από τις οθόνες, νιώθει ότι υπάρχουν στιγμές πιο ιερές από το να «πρέπει» να γίνει ένα παιχνίδι, τότε το θέαμα χάνει το νόημά του. Όταν το πένθος δεν χωρά στο πρόγραμμα, τότε κάτι έχει σπάσει βαθιά στη φιλοσοφία του αθλήματος.
Η μη αναβολή αγώνων σε τέτοιες τραγωδίες δεν είναι απλώς μια διοικητική απόφαση. Είναι μια επιλογή που δείχνει προτεραιότητες. Δείχνει ότι το «the show must go on» έχει γίνει αυτοσκοπός, ακόμα κι όταν το ίδιο το κοινό δεν αντέχει να παρακολουθήσει.
Και τότε αναρωτιέται κανείς. Όταν η απώλεια ενός παιδιού, ενός φίλου, ενός ανθρώπου που ταξίδεψε με την καρδιά του, μπαίνει σε δεύτερη μοίρα μπροστά στο καλεντάρι, πόσο ηθικά νομιμοποιημένη είναι αυτή η βιομηχανία; Πόσος χρόνος, πόσο χρήμα και πόσο θέαμα αξίζουν περισσότερο από την ανθρώπινη αξιοπρέπεια;
Ίσως ήρθε η ώρα η UEFA να σηκώσει το βλέμμα λίγο ψηλότερα. Να δει τη μεγάλη εικόνα. Να θυμηθεί ότι χωρίς τον άνθρωπο, το ποδόσφαιρο δεν είναι τίποτα περισσότερο από 22 σκιές που τρέχουν πάνω στο χορτάρι. Και ότι καμία πρόκριση δεν μπορεί (και δεν πρέπει) να κοστίζει μια ζωή.
