Δεν κοιμήθηκα εκείνο το βράδυ.
Και πώς να κοιμηθείς, όταν ξέρεις ότι το ξημέρωμα δεν θα σε βρει απλώς σε έναν τελικό, αλλά σε ένα ραντεβού με την ιστορία; Από τη Θεσσαλονίκη ξεκινήσαμε χιλιάδες. Λένε πάνω από 9.000. Εγώ λέω μια ολόκληρη πόλη. Πούλμαν κολλημένα το ένα πίσω από το άλλο, ΙΧ με σημαίες στα παράθυρα, κασκόλ δεμένα στους καθρέφτες, κόρνες που δεν σταματούσαν. Η εθνική οδός εκείνη τη μέρα δεν ήταν δρόμος. Ήταν πορεία.
Στο πούλμαν δεν υπήρχε χώρος για ύπνο. Μόνο φωνές, συνθήματα, κουβέντες για τα παλιά, για τις πίκρες, για τα «αν» και τα «γιατί». Κι όμως, για πρώτη φορά μετά από καιρό, δεν υπήρχε μιζέρια. Υπήρχε μια παράξενη πίστη. Όχι αλαζονική. Πεισματάρικη. Από αυτές που γεννιούνται μόνο μέσα από τα δύσκολα.
Γιατί εκείνος ο ΠΑΟΚ δεν ήταν απλώς μια ομάδα.
Ήταν ταλαιπωρημένος, πληγωμένος από τα δυσβάσταχτα τότε οικονομικά προβλήματα. Μισθοί που καθυστερούσαν, αβεβαιότητα, διοικητικά σκοτάδια. Κι όμως, μπήκε σε εκείνον τον τελικό μασώντας σίδερα. Όχι για να συμμετάσχει, αλλά για να διεκδικήσει. Να δείξει στο γήπεδο τη δίψα του για ένα τρόπαιο που έμοιαζε σωτήριο.
Απέναντι, ένας πανίσχυρος τότε Ολυμπιακός. Γεμάτος τίτλους, αυτοπεποίθηση και βεβαιότητα. Δηλώσεις σαν κι εκείνη του Σωκράτη Κόκκαλη, λίγες μέρες πριν, ότι «μόνο αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του» θα χαθεί το κύπελλο.
Ε, εκείνο το βράδυ… έσπασε.
Όταν φτάσαμε στη Νέα Φιλαδέλφεια, το «Νίκος Γκούμας» έμοιαζε εχθρικό. Κι όμως, μέσα σε αυτό το γήπεδο, υπήρχε ένα ασπρόμαυρο κομμάτι που δεν φοβόταν. Μπήκα νωρίς, κοίταξα το χορτάρι, τις εξέδρες, τα πρόσωπα. Δεν ένιωθα κατώτερος. Ένιωθα έτοιμος.
Το ματς ξεκίνησε και μόλις στο 4ο λεπτό ήρθε η πρώτη έκρηξη.
Ο Γιώτης Εγκωμίτης σκοράρει. 0-1. Αγκαλιές με αγνώστους, φωνές που έβγαιναν από μέσα μας χρόνια ολόκληρα.
Ο Ολυμπιακός προσπάθησε να αντιδράσει, αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά. Ήταν εκεί… αλλά δεν ήταν. Στο 31’, ο Βασίλης Μπορμπόκης κάνει το 0-2. Εκεί καταλάβαμε ότι αυτό δεν είναι απλώς μια καλή βραδιά. Είναι μια βραδιά που στραβώνει για τον «σίγουρο» και φωτίζει για τον πεινασμένο.
Με το ξεκίνημα του δεύτερου μέρους, στο 46’, ο Γιώργος Γεωργιάδης γράφει το 0-3. Εκεί λύγισα. Έκλαψα. Γιατί κατάλαβα πως ο Ολυμπιακός, εκείνο το βράδυ του Μαΐου, δεν εμφανίστηκε ποτέ πραγματικά στο «Νίκος Γκούμας».
Η μείωση στο 77’ με πέναλτι του Τζόρτζεβιτς έφερε στιγμιαίο άγχος. Αλλά ήταν απλώς καθυστέρηση του αναπόφευκτου. Στο 85’, ο Δημήτρης Ναλιτζής κάνει το 1-4 και όλα τελείωσαν. Στις καθυστερήσεις, ο Χούτος γράφει το τελικό 2-4. Λεπτομέρεια. Το κύπελλο είχε ήδη βαφτεί ασπρόμαυρο.
Η λήξη δεν έφερε αμέσως φωνές. Έφερε σιωπή. Και μετά… έκρηξη. Αγκαλιές, δάκρυα, τραγούδια. Ο ΠΑΟΚ Κυπελλούχος Ελλάδας. Όχι κόντρα στη λογική. Κόντρα στη μοίρα.
Η επιστροφή ήταν γιορτή χωρίς τέλος. Και όταν φτάσαμε Θεσσαλονίκη, δεν πήγαμε σπίτια. Πήγαμε εκεί που έπρεπε. Λευκός Πύργος. Καπνογόνα, σημαίες, τραγούδια μέχρι το πρωί. Η πόλη καιγόταν — όχι από φωτιά, αλλά από λύτρωση.
Εκείνη τη νύχτα, ο ΠΑΟΚ δεν πήρε απλώς ένα κύπελλο.
Πήρε πίσω την περηφάνια του.
Και μας θύμισε πως, καμιά φορά,
ο διάολος όντως σπάει το ποδάρι του.
Στοιχεία Αγώνα
Διοργάνωση: Τελικός Κυπέλλου Ελλάδας
Ημερομηνία: Μάιος 2001
Γήπεδο: «Νίκος Γκούμας», Νέα Φιλαδέλφεια
Σκορ: Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ 2-4
Σκόρερ:
ΠΑΟΚ: Εγκωμίτης (4’), Μπορμπόκης (31’), Γεωργιάδης (46’), Ναλιτζής (85’)
Ολυμπιακός: Τζόρτζεβιτς (77’ πεν.), Χούτος (90’+)
Συνθέσεις Τελικού
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ:
Ελευθερόπουλος, Μαυρογενίδης (46’ Πατσατζόγλου), Κωστούλας, Ανατολάκης, Γεωργάτος (67’ Λουτσιάνο), Ζε Ιλίας, Γιανακόπουλος, Νινιάδης (46’ Χούτος), Τζιοβάνι, Τζόρτζεβιτς.
ΠΑΟΚ:
Κόβιτς, Μπορμπόκης, Βενετίδης, Κατσαμπής, Κωνσταντινίδης, Αμπονσά (46’ Κουλακιώτης), Γεωργιάδης (77’ Ναλιτζής), Οκκάς (86’ Σπάσιτς), Ουντέζε, Καφές, Εγκωμίτης.
