Σε μια ακόμη ευρωπαϊκή βραδιά γεμάτη ένταση, ρυθμό και ανατροπές, ο ΠΑΟΚ απέδειξε ξανά πως διαθέτει τα αποθέματα ψυχισμού για να σταθεί στο υψηλό επίπεδο. Όμως, την ίδια στιγμή, πλήγωσε ο ίδιος τον εαυτό του. Το τελικό αποτέλεσμα δεν αντικατοπτρίζει ούτε τη συνολική εικόνα ούτε τις ευκαιρίες που δημιούργησε. Αν κάτι έλειψε, αυτό ήταν η καθαρότητα στις αποφάσεις και η αποφυγή λαθών που, σε τέτοια παιχνίδια, κοστίζουν διπλά.
Ο Δικέφαλος στο πρώτο ημίχρονο δεν εντυπωσίασε, όμως βρήκε απαντήσεις. Το γκολ του Ντεσπόντοφ λειτούργησε σαν ξύπνημα, ο Βολιάκο έφερε την ανατροπή και από εκείνο το σημείο ο ΠΑΟΚ έδειχνε να πατάει τη μπάλα, να διαβάζει το παιχνίδι, να έχει τον έλεγχο. Όλα όσα χρειάζονται σε μια εκτός έδρας ευρωπαϊκή αναμέτρηση.
Κι όμως, η είσοδος του Καμαρά άλλαξε τις ισορροπίες, όχι προς όφελος του ΠΑΟΚ. Το φάουλ από το οποίο προήλθε η ισοφάριση δεν έγινε ποτέ, το οφσάιντ στη δεύτερη ισοφάριση ήταν καθαρό και παρόλα αυτά η Ρουμάνικη διαιτητική ομάδα είδε… άλλα. Και μέσα σε αυτό το αγωνιστικό και διαιτητικό μπέρδεμα, ήρθε κι ένα κακό διώξιμο του Καμαρά να ανοίξει τον δρόμο για το 3-2. Στιγμές που διαλύουν τον ρυθμό, χαλούν την ψυχολογία και γκρεμίζουν ό,τι χτίστηκε με κόπο.
Κι όμως, ο ΠΑΟΚ δεν πτοήθηκε. Με τον Λουτσέσκου να βάζει τον Μπιάνκο—μια αλλαγή που μάλλον άργησε με βάση την εικόνα Μεϊτέ αλλά και τη γενικότερη φετινή παρουσία του Ιταλού—η ομάδα ξαναπήρε μπροστά. Ο Ντέλιας, παρά το ότι δεν είναι έτοιμος για 90’, πέρασε στο παιχνίδι με ορμή, μοίρασε, δημιούργησε και τελικά σέρβιρε το πρώτο ευρωπαϊκό γκολ του Μύθου.
Κι από εκεί και πέρα ξεκίνησε το… ροντέο των χαμένων ευκαιριών. Ο μικρός Μύθου άγγιξε ξανά το γκολ από δύσκολη γωνία, ο Καμαρά έχασε μια σχεδόν αδιανόητη ευκαιρία χωρίς πίεση, ο Κένι δεν βρήκε διάδρομο στο τελείωμά του, και στο φινάλε ο απίθανος τερματοφύλακας των Βούλγαρων σταμάτησε το «υπεργκολ» του Κωνσταντέλια. Μια τεράστια επέμβαση, σε μια στιγμή που θα μπορούσε να καθορίσει την ευρωπαϊκή πορεία του ΠΑΟΚ.
Η ουσία είναι πως ο ΠΑΟΚ θα μπορούσε – και πιθανότατα θα έπρεπε – να έχει άλλους τέσσερις βαθμούς. Αντ’ αυτού, τώρα βρίσκεται σε θέση που απαιτεί αποτέλεσμα απέναντι σε Μπέτις και Λυών. Όχι ακατόρθωτο, αλλά σίγουρα δύσκολο. Η ομάδα χρειάζεται νίκη ή δύο ισοπαλίες. Και για να τα πετύχει αυτά, πρέπει να περιοριστούν τα λάθη και να βρεθεί ξανά η συγκέντρωση που του έχει χαρίσει τόσες μεγάλες ευρωπαϊκές στιγμές.
Το θετικό για τον ΠΑΟΚ είναι ότι, μέσα σε συνθήκες πίεσης και απουσιών, βρήκε τον τρόπο να σταθεί στα πόδια του. Με Γιακουμάκη, Πέλκα, Μιχαηλίδη, Λόβρεν και Σάστρε εκτός, με Ζίφκοβιτς και Τάισον καταπονημένους και τον Κωνσταντέλια μόλις στο πρώτο πλήρες παιχνίδι μετά τον τραυματισμό του, τα δεδομένα δεν ήταν υπέρ του. Παρόλα αυτά, ο Δικέφαλος όχι μόνο ανταποκρίθηκε, αλλά και άγγιξε μια δεύτερη ανατροπή μέσα σε έξι λεπτά καθυστερήσεων.
Από την άλλη, για πρώτη φορά φάνηκε ο Ράζβαν διστακτικός στη διαχείριση. Οι πρόωρες αλλαγές ενώ η ομάδα είχε έλεγχο, η επιμονή στον κακό Μεϊτέ, η πίστη στον Καμαρά που δεν επιστρέφει στο γήπεδο με ανάλογη συνέπεια – όλα αυτά κόστισαν. Φυσικά, πρέπει να αναγνωριστεί ότι ο Ρουμάνος καλείται να κρατήσει ζωντανό έναν αποδεκατισμένο κορμό, να ενεργοποιήσει παίκτες που δεν υπολόγιζε, όπως τον Τσάλοφ, και να διαχειριστεί ένα ρόστερ που έχει γίνει επικίνδυνα ρηχό.
Το ταξίδι συνεχίζεται με τον ΠΑΟΚ να επιστρέφει στην Ελλάδα για τον αγώνα με τον Ατρόμητο, κουρασμένος αλλά αποφασισμένος. Με τις επιστροφές Λόβρεν και την καλύτερη κατάσταση Ζίφκοβιτς, με τον Ντέλια έτοιμο για βασικός, τα πράγματα ίσως σταθεροποιηθούν. Αλλά τα όρια είναι λεπτά.
Ο ΠΑΟΚ αφήνει τη Βουλγαρία με γλυκόπικρη γεύση: έβγαλε χαρακτήρα, δημιούργησε μεγάλες στιγμές, βρήκε αντίδραση, αλλά το αποτέλεσμα χάθηκε μέσα από λεπτομέρειες — δικές του και μιας απόφασης που γύρισε τη ροή του αγώνα αλλιώς.
