Αγαπητέ Ραζβάν,
Δεν χρειάζεται κανείς να κοιτάξει πίνακες, ρεκόρ ή στατιστικές για να καταλάβει τι σημαίνεις για τον ΠΑΟΚ. Οι 200 νίκες σε 328 παιχνίδια είναι εντυπωσιακές (κανείς δεν θα το αρνηθεί) αλλά δεν είναι αυτές που καθόρισαν τη σχέση σου με την ομάδα και τον κόσμο της. Αυτό που καθόρισε τη σχέση σου ήταν η παρουσία σου. Η αλήθεια σου. Ο τρόπος που στάθηκες.
Όταν ήρθες για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη, το σκηνικό δεν ήταν ιδανικό. Υπήρχε αμφιβολία, καχυποψία, μια πόλη σε διαρκή ένταση που δεν χαρίζεται εύκολα. Όμως, από την πρώτη στιγμή, φάνηκε κάτι διαφορετικό: δεν ήρθες για να «δοκιμαστείς». Ήρθες για να συνδεθείς. Και τελικά συνδέθηκες πιο βαθιά απ’ όσο μπορούσε να προβλέψει κανείς.
Γιατί αυτό που βρήκες εδώ δεν ήταν απλώς μια ομάδα. Ήταν ένας λαός με απαίτηση, με πάθος, με υπερηφάνεια, ένας λαός που δεν αντέχει την αδιαφορία, που δοκιμάζει χαρακτήρες, που θέλει να νιώσει ότι ο άνθρωπος που κάθεται στον πάγκο νιώθει τον παλμό του.
Και εσύ, Ραζβάν, τον ένιωσες. Και τον σεβάστηκες.
Δεν είναι οι τίτλοι που σε έγραψαν στην ιστορία του συλλόγου, είναι η συνέπεια.
Η επιμονή σου όταν τα πράγματα πήγαιναν στραβά.
Η σταθερότητα όταν άλλοι θα λύγιζαν.
Η πίστη σου σε ένα σχέδιο που, πολλές φορές, μόνο εσύ έβλεπες μέχρι να το δουν όλοι.
Έγινες ο άνθρωπος που ένωσε τα κομμάτια μιας ομάδας που παραδοσιακά ζει με ένταση, με αμφιβολία, με μεγάλες κορυφές και απότομα βράχια.
Της έδωσες σταθερό ρυθμό.Της έδωσες χαρακτήρα.Της έδωσες καθημερινότητα που μοιάζει με Ευρώπη.
Γι’ αυτό και οι 200 νίκες δεν διαβάζονται σαν απλή επίδοση.Διαβάζονται σαν απόδειξη σχέσης.
Μιας σχέσης που μεγάλωσε μέσα από μάχες, μέσα από κριτική, μέσα από στιγμές που δοκιμάζουν και χτίζουν. Κι όμως, σε κάθε καμπή αυτής της διαδρομής, έδειξες το ίδιο πράγμα: πως δεν είσαι εδώ «περαστικός».Είσαι εδώ γιατί το νιώθεις.
Και το νιώθει κι ο κόσμος.
Το νιώθει όταν σηκώνεις τα χέρια σου στον ουρανό.
Όταν φωνάζεις.
Όταν υπερασπίζεσαι την ομάδα σου.
Όταν δεν δέχεσαι την ήττα, όχι επειδή πλήγωσε το εγώ σου, αλλά επειδή πλήγωσε την ιδέα που έχεις για αυτό που χτίζετε μαζί.
Αυτός είναι ο λόγος που δεν αρκεί να μιλήσει κανείς για «νίκες».
Χρειάζεται να μιλήσει για επιρροή.
Για αποτύπωμα.
Για την αίσθηση ότι ένας άνθρωπος και μια ομάδα βρήκαν ο ένας στον άλλον τον καθρέφτη τους.
Δεν είναι όλοι οι προπονητές που αφήνουν πίσω τους ομάδες καλύτερες από αυτές που βρήκαν.
Εσύ δεν έφτιαξες απλώς καλύτερο ΠΑΟΚ.
Έφτιαξες εναν ΠΑΟΚ με καλύτερη νοοτροπία.
Καλύτερα στάνταρ.
Καλύτερη καθημερινότητα.
Καλύτερη πίστη.
Και αυτό δεν το γράφουν οι εφημερίδες.
Το γράφει ο χρόνος.
Ραζβάν, οι 200 νίκες σου θα μπουν στα βιβλία.Αλλά η σχέση σου με τον ΠΑΟΚ θα μείνει στις καρδιές.
Και αυτό, όσο κι αν ακουστεί απλό, είναι το πιο δύσκολο επίτευγμα απ’ όλα.
Με εκτίμηση,
ένας άνθρωπος που βλέπει πίσω από τους αριθμούς.
