Ένα ταξίδι που ξεκίνησε με χαρά και τελείωσε με δάκρυ, στη μνήμη των έξι παιδιών του ΠΑΟΚ που έφυγαν νωρίς, αλλά έμειναν για πάντα κοντά μας.
Ήταν 4 Οκτωβρίου 1999. Μια μέρα που άρχισε με χαμόγελα, φωνές και τραγούδια. Οι φίλοι του ΠΑΟΚ είχαν ταξιδέψει ως την Αθήνα για να δουν την αγαπημένη τους ομάδα να αντιμετωπίζει τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ. Ένα απλό ταξίδι, όπως τόσα άλλα — με σημαίες, συνθήματα και ασπρόμαυρη περηφάνια. Το παιχνίδι έληξε 1-1, και όλοι πήραν τον δρόμο της επιστροφής, γεμάτοι συγκίνηση και προσμονή για την επόμενη φορά.
Μόνο που, για έξι από αυτούς, δεν υπήρξε επόμενη φορά.
Η τραγωδία
Το λεωφορείο της εταιρείας Relax Travel μετέφερε 77 οπαδούς, μέλη κυρίως του Συνδέσμου Φίλων ΠΑΟΚ Κορδελιού. Ήταν λίγο μετά τις 4:30 τα ξημερώματα, στην επιστροφή προς Θεσσαλονίκη, όταν πλησίαζαν στα Τέμπη. Σε μια στιγμή που έμελλε να γραφτεί με αίμα στην ιστορία, το λεωφορείο επιχείρησε προσπέραση, βρέθηκε στο αντίθετο ρεύμα και συγκρούστηκε με διερχόμενο φορτηγό.
Η σύγκρουση ήταν σφοδρή. Το λεωφορείο εκτράπηκε και κατέληξε σε χαράδρα βάθους οκτώ μέτρων. Από εκείνη τη στιγμή, ο χρόνος πάγωσε.
Έξι νέοι άνθρωποι χάθηκαν. Έξι ψυχές που ταξίδεψαν για την ομάδα τους και δεν γύρισαν ποτέ πίσω.
Τα παιδιά που έφυγαν
• Χαράλαμπος Ζαπουνίδης, 20 ετών
• Δημήτριος Ανδρεαδάκης, 25 ετών
• Χριστίνα Τζιόβα, 18 ετών
• Αναστάσιος Θέμελης, 22 ετών
• Γεώργιος Γκανάτσιος, 17 ετών
• Κυριάκος Λαζαρίδης, 17 ετών
Μαζί τους έχασε τη ζωή του και ο οδηγός του φορτηγού, Αστέριος Αγκζιώτης, 68 ετών.
Δεκάδες άλλοι τραυματίστηκαν, μερικοί σοβαρά. Μια ολόκληρη οικογένεια του ΠΑΟΚ βυθίστηκε στο πένθος, και η Ελλάδα ξύπνησε σε σιωπή.
Η μνήμη που δεν σβήνει
Από τότε, η 4η Οκτωβρίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι μια πληγή που δεν κλείνει, ένα κερί που καίει ήσυχα, μια προσευχή που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο στα Τέμπη.
Κάθε φορά που οι οπαδοί του ΠΑΟΚ στέκονται μπροστά στο μνημείο, το σύνθημα αντηχεί ξανά:
«Αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε.»
Δεν είναι απλά λόγια. Είναι υπόσχεση.
Είναι ο τρόπος να πουν «σας θυμόμαστε».
Είναι η φωνή όλων όσων ξέρουν πως αυτοί οι έξι δεν έφυγαν — απλώς άλλαξαν θέση στην κερκίδα.
Μια υπόσχεση που μένει
Χαράλαμπε, Δημήτρη, Χριστίνα, Αναστάση, Γιώργο, Κυριάκο…
Περάσανε χρόνια, μα κανείς δεν σας ξέχασε.
Ο χρόνος απλώς σβήνει τον πόνο, όχι τη μνήμη.
Και κάθε φορά που ο ΠΑΟΚ σηκώνει τρόπαια, κάθε φορά που μια εξέδρα δονούνται, ξέρουμε ότι είστε εκεί.
Ίσως αόρατοι στα μάτια, μα ολοζώντανοι στις καρδιές.
Γιατί δεν ήσασταν απλώς οπαδοί. Ήσασταν σύμβολα μιας πίστης που δεν τελειώνει, ενός δεσμού που δεν σπάει.
Ήσασταν και θα είστε το πιο αγνό κομμάτι του ΠΑΟΚ.
Γιατί ο ΠΑΟΚ δεν ξεχνά.
Και γιατί εσείς…
Ζείτε. Μας οδηγείτε. Για πάντα.
