Σε έναν δημόσιο λόγο που όλο και περισσότερο χάνει την ψυχραιμία και το μέτρο του, γίνεται σχεδόν αδύνατο να υπάρξει ισορροπία. Είτε δοξάζεις, είτε εξοντώνεις. Ή αποθεώνεις, ή καταγγέλλεις. Η κριτική σπανίως λειτουργεί ως εργαλείο βελτίωσης. Χρησιμοποιείται πια κυρίως ως πολιορκητικός κριός. Κι αυτή η νοοτροπία έχει, δυστυχώς, διεισδύσει για τα καλά και στον ΠΑΟΚ.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, βλέπουμε να επιχειρείται μεθοδικά, συστηματικά και με δόσεις ειρωνείας η αποδόμηση του Ιβάν Σαββίδη, ενός ανθρώπου που η ιστορία έχει ήδη κατατάξει στους μεγάλους του συλλόγου. Και μάλιστα όχι για λόγους εντυπώσεων, αλλά με πράξεις. Με αποτελέσματα. Με καταγεγραμμένα δεδομένα.
Είναι αυτός που ξελάσπωσε τον ΠΑΟΚ από οικονομική και διοικητική άποψη. Που επανέφερε την ομάδα στον δρόμο των τίτλων, σε εποχές που κανείς δεν πίστευε ότι είναι εφικτό. Που επένδυσε, στήριξε, απορρόφησε κραδασμούς, έχτισε υποδομές, ενίσχυσε την εξωστρέφεια του συλλόγου και το πιο σημαντικό επανέφερε το αίσθημα προοπτικής στους φιλάθλους.
Αυτόν τον άνθρωπο επιχειρούν σήμερα κάποιοι να τον μειώσουν με εύκολες ατάκες, πρόχειρα συμπεράσματα, μηδενισμός στο φουλ.
Ας είμαστε ξεκάθαροι: Η κριτική δεν είναι αχαριστία. Το να διατυπώνει κάποιος την άποψή του, να ασκεί έλεγχο, να διαφωνεί όταν το κάνει κόσμια και με επιχειρήματα, είναι απολύτως θεμιτό και απαραίτητο. Είναι η πεμπτουσία κάθε δημοκρατικής λειτουργίας, ακόμα και μέσα σε έναν αθλητικό οργανισμό. Δεν χρειάζεται κανείς να συμφωνεί με όλα, ούτε να χειροκροτεί σιωπηλά.
Αλλά υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στην κριτική και στη στοχευμένη ισοπέδωση. Όταν η κριτική χάνει την τεκμηρίωση και τον στόχο της και μετατρέπεται σε προσωπική επίθεση ή ειρωνική καμπάνια, δεν προσφέρει τίποτα στον σύλλογο. Τον πληγώνει.
Κι εκεί αρχίζουν να κυκλοφορούν και οι γνωστές “σοφίες” των social media. Ατάκες του τύπου “ε, ρε Γούμενος που σας χρειάζεται” και άλλα ανάλογα ευφυολογήματα, που είναι πιο γραφικά και από το ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη, δεν προσφέρουν τίποτα στην ουσία της συζήτησης. Δεν ανοίγουν κανέναν διάλογο. Απλώς ανακυκλώνουν στερεότυπα, αποπροσανατολίζουν και θολώνουν την εικόνα.
Όχι, δεν χρειαζόμαστε επιστροφή στο παρελθόν. Και όχι, το να θυμίζουμε τι έχει κάνει ο Σαββίδης δεν είναι τυφλή στήριξη. Είναι στοιχειώδης σεβασμός στην ιστορική αλήθεια. Δεν μπορούμε να τον ξεχάσουμε επειδή μας ενόχλησε μια απόφασή του ή επειδή δεν προχώρησε κάτι στον ρυθμό που περιμέναμε.
Ο Ιβάν Σαββίδης δεν είναι υπεράνω κριτικής, αλλά δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν “πρόβλημα” για τον ΠΑΟΚ. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι έχει προσφέρει περισσότερα από οποιονδήποτε άλλον στην ιστορία του συλλόγου. Κι αυτό δεν ακυρώνεται με μισόλογα, υπονοούμενα και ειρωνείες.
Η στιγμή απαιτεί νηφαλιότητα, μέτρο, και συνείδηση της ιστορίας. Αν τα χάσουμε κι αυτά, δεν θα μείνει τίποτα σταθερό για να στηριχτεί ο ΠΑΟΚ του αύριο.
