Στον ΠΑΟΚ παρατηρείται μια ιδιαιτερότητα που επηρεάζει βαθιά τη σχέση των φιλάθλων και των παραγόντων με την ομάδα: η κριτική προς πρόσωπα-κλειδιά της διοίκησης έχει μετατραπεί σε ταμπού. Αυτό το φαινόμενο, που δεν είναι σύνηθες στην ιστορία του συλλόγου, περιορίζει τη δημόσια συζήτηση και δυσχεραίνει την πρόοδο.
Παραδοσιακά, ο ΠΑΟΚ είχε παράγοντες «τοτέμ» όπως ο Παντελάκης, ο Βεζυρτζής και ο Απόστολος Οικονομίδης, οι οποίοι δέχθηκαν έντονη κριτική, ακόμα και σκληρή, χωρίς όμως να υπονομεύεται η συνοχή και η εξέλιξη του συλλόγου. Σήμερα, όμως, υπάρχει ένα νέο άτυπο «ταμπού»: η κριτική θεωρείται αθέμιτη όταν απευθύνεται σε πρόσωπα που βάζουν τα χρήματα στην ομάδα.
Η αντίληψη αυτή – «δεν μπορείς να ασκήσεις κριτική επειδή αυτός χρηματοδοτεί» – είναι επικίνδυνη. Μετατρέπει τον σύλλογο σε μια κατάσταση όπου οι πραγματικές ανάγκες και τα προβλήματα θάβονται κάτω από το βάρος της ενοχής ή του φόβου να «κακοκαρδίσουμε» τον ιδιοκτήτη. Η ομάδα και η ιστορία της δεν ανήκουν σε κανέναν μεμονωμένα, αλλά σε όλη την κοινότητα που την υποστηρίζει.
Αυτή η στάση «μην αγγίζεις τον χρηματοδότη» έχει κουράσει τον κόσμο, που διψά για ειλικρίνεια και διάλογο. Όταν η κριτική υπονομεύεται ως μη αποδεκτή, χάνεται η δυνατότητα να διορθωθούν λάθη και να βελτιωθούν οι συνθήκες. Αντιθέτως, η ανοχή σε αυτήν τη σιωπή συχνά τροφοδοτεί παθογένειες και προβλήματα που γιγαντώνονται.
Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται να απελευθερωθεί από αυτό το ταμπού, να ενθαρρύνει τον υγιή διάλογο και να δεχτεί την κριτική ως εργαλείο προόδου. Μόνο έτσι θα μπορέσει να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του και να συνεχίσει να γράφει ιστορία με σεβασμό στις αξίες του και στις προσδοκίες των φιλάθλων του.
