Καθώς ο ΠΑΟΚ ετοιμάζεται να περάσει το κατώφλι της δεύτερης εκατονταετίας του, η ομάδα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Η φετινή σεζόν, αντί να αποτελεί αφετηρία εορτασμών και αισιοδοξίας, κινδυνεύει να μείνει στην ιστορία ως ένα ακόμη παράδειγμα εσωστρέφειας, αβεβαιότητας και ερασιτεχνισμού.
Μόλις πριν από ένα χρόνο, ο ΠΑΟΚ κατέκτησε με εντυπωσιακό τρόπο το Πρωτάθλημα, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα ισχύος. Σήμερα, 12 μήνες μετά, η ατμόσφαιρα θυμίζει περισσότερο αποσύνθεση παρά συνέχεια. Η υπόθεση Λουτσέσκου, που παραμένει σε εκκρεμότητα, είναι η κορυφή ενός παγόβουνου που φέρνει ξανά στην επιφάνεια τα δομικά προβλήματα του συλλόγου.
Ο ΠΑΟΚ λειτουργεί χρόνια τώρα με ένα μοντέλο που ανακυκλώνει τις ίδιες παθογένειες: ασαφείς ρόλοι, υπόγειες εξαρτήσεις, απουσία ξεκάθαρης ιεραρχίας και δομών. Η «οικογενειακή» λογική που κυριαρχεί στη διοίκηση δεν αφήνει περιθώριο για καθαρούς κανόνες λειτουργίας. Σε αυτό το περιβάλλον, η ευθύνη θολώνει, οι αποφάσεις δεν έχουν συνέχεια και η ομάδα παραμένει ευάλωτη στους κραδασμούς.
Το πραγματικό ζητούμενο πλέον δεν είναι το αν ο Λουτσέσκου θα μείνει ή θα φύγει. Είναι αν ο ΠΑΟΚ θα συνεχίσει να λειτουργεί με τον ίδιο προβληματικό τρόπο ή αν επιτέλους θα επιβληθούν σταθεροί κανόνες, επαγγελματισμός και σαφή όρια εξουσίας. Χωρίς μεσάζοντες, πρόθυμους αυλοκόλακες και πρόσωπα που δρουν μόνο για να ευχαριστήσουν τον ισχυρό άνδρα του συλλόγου.
Η απουσία του Ιβάν Σαββίδη από τη φυσική παρουσία της ομάδας έχει αφήσει ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Το κενό αυτό δεν καλύφθηκε ούτε με θεσμική αναπλήρωση ούτε με ενίσχυση της διοικητικής επάρκειας. Αντιθέτως, δημιουργήθηκε μια γκρίζα ζώνη εξουσίας, με ανεπίσημους ρόλους και προσωπικές ατζέντες που τελικά πλήττουν τον ίδιο τον ΠΑΟΚ.
Η επόμενη μέρα για τον σύλλογο –με ή χωρίς τον Λουτσέσκου– πρέπει να έχει ως σημείο εκκίνησης την αναδιοργάνωση. Όχι επιφανειακή, αλλά ουσιαστική. Αν δεν επιβληθεί ένα στιβαρό μοντέλο διοίκησης, με πρόσωπα που λογοδοτούν και δομές που λειτουργούν διαφανώς, τότε η ομάδα θα συνεχίσει να ζει στον κύκλο της αυτοϋπονόμευσης.
Ο ΠΑΟΚ δεν χρειάζεται ούτε σωτήρες ούτε νέους εσωτερικούς «ηγεμόνες». Χρειάζεται κανόνες, όραμα και εφαρμογή επαγγελματικών προτύπων. Αλλιώς, και η επέτειος των 100 χρόνων δεν θα είναι τίποτα παραπάνω από μια χαμένη ευκαιρία.
