Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα πίστης, επιμονής και δύναμης είναι ο Γιάννης Μιχαηλίδης. Παίχτης γέννημα-θρέμμα του ΠΑΟΚ, από τα σπλάχνα της ομάδας, ο νεαρός στόπερ έχει περάσει πολλά για την ηλικία του, όμως συνεχίζει να στέκεται όρθιος, κάθε φορά και πιο δυνατός.
Ο Μιχαηλίδης έχει αντιμετωπίσει σοβαρούς τραυματισμούς, με αποκορύφωμα τη ρήξη χιαστού, ένα πλήγμα που πολλοί ποδοσφαιριστές δυσκολεύονται να ξεπεράσουν σωματικά αλλά κυρίως ψυχολογικά. Ωστόσο, ο ίδιος δεν το έβαλε κάτω. Παράλληλα, πέρσι, τέτοια εποχή, είχε να διαχειριστεί και την απώλεια του πατέρα του, ένα χτύπημα που δοκιμάζει κάθε άνθρωπο στην πιο ευαίσθητη πλευρά του.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, φέτος βρέθηκε στο στόχαστρο μερίδας του κόσμου, δεχόμενος χυδαία και προσωπικά σχόλια που σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως κριτική. Το κλίμα αυτό τον οδήγησε στο να αποσυρθεί από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προσπαθώντας να προστατεύσει την ψυχική του υγεία από την τοξικότητα.
Όμως δεν λύγισε. Αντιθέτως, έδειξε ξανά χαρακτήρα. Τους τελευταίους μήνες εμφανίζεται με θετικό πρόσημο στον αγωνιστικό χώρο, δείχνοντας ότι όχι μόνο ανήκει στην ομάδα αλλά μπορεί να αποτελέσει βασικό της στέλεχος. Στα play offs της φετινής σεζόν, ο ρόλος του είναι κομβικός, με σταθερές και ώριμες εμφανίσεις, παρότι η ατυχία δεν τον άφησε ήσυχο ούτε εκεί – με αποκορύφωμα το αυτογκόλ απέναντι στον Ολυμπιακό.
Η αλήθεια είναι μία: παιδιά σαν τον Γιάννη Μιχαηλίδη τα αγαπάμε λίγο παραπάνω. Γιατί είναι δικά μας. Γιατί μάχονται, πέφτουν και ξανασηκώνονται. Και αυτή η προσπάθεια αξίζει κάτι παραπάνω από χειροκρότημα. Αξίζει σεβασμό και στήριξη. Όχι μόνο στις νίκες, αλλά και στις δύσκολες στιγμές.
