Ο ΠΑΟΚ μπορεί να βρίσκει εύκολα τον δρόμο προς τα δίχτυα στο δεύτερο ημίχρονο, όμως το πρόβλημά του δεν είναι μόνο το πότε σκοράρει – είναι και το πότε… δέχεται. Και φέτος, τα τελευταία λεπτά των αγώνων μοιάζουν περισσότερο με παγίδα παρά με ευκαιρία.
Το πιο «βαρύ» στατιστικό της σεζόν είναι τα επτά γκολ παθητικό μετά το 90’. Σε μια περίοδο που συνήθως κρίνει νίκες, προκρίσεις και βαθμούς, ο ΠΑΟΚ δείχνει να χάνει την αυτοσυγκέντρωσή του. Το παράδειγμα της Μάλμε στην Τούμπα, με το 3-3 να στέλνει το παιχνίδι στην παράταση, είναι μόνο η αρχή. Τα πλήγματα από την Athens Kallithea –εντός κι εκτός έδρας– και το «χτύπημα» του Ουναΐ στο ντέρμπι του ΟΑΚΑ με τον Παναθηναϊκό, επιβεβαιώνουν πως η ομάδα δυσκολεύεται να διαχειριστεί ψύχραιμα τα κρίσιμα τελευταία λεπτά.
Κι αν αυτά δεν έφταναν, ο Βόλος έβαλε το κερασάκι στην τούρτα, σκοράροντας δύο φορές στις καθυστερήσεις μέσα στην Τούμπα. Η εικόνα είναι ξεκάθαρη: ο ΠΑΟΚ λυγίζει όταν η πίεση κορυφώνεται.
Αλλά και η αρχή του δεύτερου μέρους αποτελεί πονοκέφαλο. Με 15 γκολ παθητικό στο διάστημα 46’-60’, ο ΠΑΟΚ συχνά χάνει την ένταση και την αμυντική του συνοχή αμέσως μετά την ανάπαυλα – μια περίοδος που θα έπρεπε να του δίνει ώθηση.
Από την άλλη πλευρά, επιθετικά, η ομάδα του Λουτσέσκου έχει τις δικές της σταθερές. Τα 20 γκολ στο 46’-60’ και άλλα τόσα στο τελευταίο τέταρτο του παιχνιδιού δείχνουν ξεκάθαρα πότε επιτίθεται με συνέπεια. Όμως αυτό από μόνο του δεν αρκεί.
Καθώς η σεζόν μπαίνει στην τελική της ευθεία, το ζήτημα δεν είναι αν ο ΠΑΟΚ μπορεί να σκοράρει. Είναι αν μπορεί να «κρατήσει». Γιατί όσο τα λάθη στα τελευταία λεπτά συνεχίζονται, τόσο οι στόχοι θα απομακρύνονται. Τώρα είναι η στιγμή για συγκέντρωση, χαρακτήρα και καθαρό μυαλό — αλλιώς το φινάλε μπορεί να γραφτεί εις βάρος του.
