Η διοίκηση μιας ιστορικής ομάδας απαιτεί πολλά περισσότερα από την απλή διαχείριση του συλλόγου. Είναι ένας ρόλος που προϋποθέτει θάρρος, ξεκάθαρη στάση και απόλυτο σεβασμό στη δυναμική του σωματείου. Δεν είναι θέση για εκείνους που φοβούνται να πάρουν αποφάσεις, που προτιμούν να κρύβονται πίσω από υπεκφυγές ή να αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Όταν μια διοίκηση διστάζει να πει ένα ξεκάθαρο “όχι” ή επιλέγει να αποφεύγει τις δύσκολες συζητήσεις, αποδεικνύει ότι δεν έχει αντιληφθεί το βάρος της αποστολής της. Η επιτυχία ενός συλλόγου δεν χτίζεται με αμφιταλαντεύσεις και μεσοβέζικες λύσεις. Αντιθέτως, βασίζεται στη λήψη δύσκολων αποφάσεων, στην ανάληψη ευθυνών, στη δέσμευση για το καλό της ομάδας και του αθλητισμού ανεξάρτητα από τις πιέσεις και τις εξωτερικές συνθήκες.
Οι μεγάλες ομάδες δεν πορεύονται με ημίμετρα. Απαιτούν ηγέτες που τολμούν να κοιτάξουν μπροστά, να πάρουν ρίσκα και να υπερασπιστούν τις αρχές του συλλόγου με σθένος. Η ιστορία έχει δείξει ότι όσοι διοικούν με φόβο ή προσπαθούν να συμβιβάσουν τα πάντα, καταλήγουν να διαβρώνουν το όραμα και την ταυτότητα της ομάδας τους.
Ο ηγέτης πρέπει να είναι παρών στις κρίσιμες στιγμές. Πρέπει να αναλαμβάνει την ευθύνη και να εμπνέει την εμπιστοσύνη των φιλάθλων, των παικτών και του τεχνικού επιτελείου. Ο σεβασμός δεν κερδίζεται με ασαφείς τοποθετήσεις και αποφυγή των δύσκολων αποφάσεων. Κερδίζεται με πράξεις, με ειλικρίνεια και με τη συνέπεια των λόγων και των έργων.
Εν τέλει, η διοίκηση μιας μεγάλης ομάδας δεν είναι για όλους. Ή ηγείσαι ή κρύβεσαι. Και όποιος κρύβεται, δεν αξίζει να ηγείται. Και όταν λες ότι είσαι υποστηρικτής του ευ αγωνίζεσθαι, το αποδεικνύεις με πράξεις και όχι μόνο με λόγια του αέρα και δηλώσεις που έχουν σαν μοναδικό στόχο να γίνεις αρεστός
