Η ήττα του ΠΑΟΚ από τον Βόλο δεν ήταν απλώς ένα κακό αποτέλεσμα. Ήταν ο καθρέφτης μιας ομάδας που φαίνεται να βρίσκεται σε βαθιά κρίση, τόσο αγωνιστικά όσο και σε επίπεδο νοοτροπίας. Το γεγονός ότι ο Δικέφαλος δεν κατάφερε να “κλειδώσει” το παιχνίδι, παρά το προβάδισμα που είχε έως το 92′, δείχνει μια έλλειψη συγκέντρωσης και ψυχραιμίας, που δυστυχώς έχει γίνει σύνηθες.
Η ευθύνη για την εικόνα αυτή δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά στους παίκτες. Το πρόβλημα ξεκινά από το γεγονός ότι ο ΠΑΟΚ δεν έχει το βάθος που χρειάζεται για να ανταπεξέλθει σε συνεχόμενα κρίσιμα παιχνίδια. Η απουσία ενός ξεκάθαρου σχεδίου στις μεταγραφές είναι εμφανής. Παίκτες κλειδιά είτε δεν υπάρχουν, είτε δεν υποστηρίζονται επαρκώς. Ο Οζντόεφ, για παράδειγμα, έμεινε εκτός αποστολής για λόγους αποφόρτισης, μια απόφαση που αποδείχθηκε καταστροφική. Παράλληλα, η επιλογή του rotation σε κρίσιμες θέσεις φανέρωσε τη γύμνια του ρόστερ.
Ο Λουτσέσκου, που έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη λόγω των προηγούμενων επιτυχιών του, μοιάζει να πέφτει στην παγίδα του υπερβολικού πειραματισμού. Το rotation δεν είναι πανάκεια, ειδικά όταν η ομάδα δεν έχει την ποιότητα να υποστηρίξει την εναλλαγή παικτών. Ωστόσο, η κριτική δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στον προπονητή. Η αποτυχία στις μεταγραφές είναι ζήτημα διοίκησης και στρατηγικής.
Η εικόνα της ομάδας και οι αποδοκιμασίες της κερκίδας (“βαριά, βαριά του ΠΑΟΚ η φανέλα”) δεν αφήνουν περιθώρια εφησυχασμού. Η ανάγκη για ενίσχυση είναι επιτακτική, και πλέον η ευθύνη πέφτει στον Ιβάν Σαββίδη. Θα ανταποκριθεί στην πρόκληση και θα ενισχύσει ουσιαστικά την ομάδα ή θα αφήσει το ρόστερ στην ίδια κατάσταση, δίνοντας άλλοθι για μελλοντικές αποτυχίες;
Το γεγονός ότι ο ΠΑΟΚ μπορεί να πορευτεί για δύο μήνες χωρίς τον Λουτσέσκου στον πάγκο, λόγω πιθανής τιμωρίας, προσθέτει επιπλέον πίεση. Η ομάδα βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Εάν η κατάσταση δεν αλλάξει άμεσα, η σεζόν κινδυνεύει να χαθεί, και μαζί της, η εμπιστοσύνη των φιλάθλων. Οι επόμενες εβδομάδες θα είναι καθοριστικές.
