Σαν σήμερα, πριν από 99 χρόνια, γεννήθηκε κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν απλό αθλητικό σύλλογο. Ο «Πανθεσσαλονίκειος Αθλητικός Όμιλος Κωνσταντινουπολιτών», γνωστός και αγαπημένος ως Π.Α.Ο.Κ., ιδρύθηκε ως ένα καταφύγιο για τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας. Ένας φορέας πολιτισμού, ιστορίας, αξιών και συλλογικής μνήμης. Ένας σύλλογος που στην καρδιά του κουβαλά το δράμα του ξεριζωμού αλλά και τη δύναμη της επανεκκίνησης.
Ο ΠΑΟΚ δεν ήταν ποτέ απλά μια ομάδα. Ήταν και είναι πάντα ένα κοινωνικό και πολιτισμικό φαινόμενο. Τα 99 αυτά χρόνια είναι γεμάτα συγκινήσεις: αγώνες και θυσίες, στιγμές δόξας και βαθιάς λύπης, τίτλους που γράφτηκαν με ιδρώτα και τιμή, αλλά πάνω απ’ όλα μια διαρκής προσπάθεια να διατηρηθεί άσβεστη η φλόγα εκείνων που ξεκίνησαν από το μηδέν.
Τα τελευταία χρόνια, με τον Ιβάν Σαββίδη στο τιμόνι, ο ΠΑΟΚ εισήλθε σε μια νέα εποχή. Ο ομογενής επιχειρηματίας δεν ήταν απλώς ένας χρηματοδότης, αλλά ένας οραματιστής. Έφερε σταθερότητα, γόητρο και φιλοδοξία. Έδωσε πνοή σε όλα τα τμήματα του συλλόγου και έθεσε τις βάσεις για την ολική αναγέννηση του ΠΑΟΚ σε κάθε επίπεδο: από το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, μέχρι τις υποδομές και το όραμα για τη νέα Τούμπα.
Και κάπως έτσι, η περηφάνεια επουλώνει τις πληγές. Οι ρίζες των ξεριζωμένων όχι απλά άντεξαν, αλλά άνθισαν. Και τώρα, γιγαντώνουν, δίνοντας τροφή στα όνειρα μιας νέας γενιάς ΠΑΟΚτσήδων.
Η μεγάλη επιστροφή στο ευρωπαϊκό μπασκετικό στερέωμα
Σε αυτό το επετειακό πλαίσιο, ο μπασκετικός ΠΑΟΚ προσθέτει άλλη μία λαμπρή σελίδα στην ιστορία του. Μετά από 29 χρόνια, επιστρέφει σε έναν ευρωπαϊκό τελικό. Μια στιγμή που φαντάζει σχεδόν ποιητική. Σε μια εποχή που ο σύλλογος τιμά το παρελθόν του, η μπασκετική ομάδα παλεύει για να γράψει το δικό της μέλλον.
Η συμμετοχή στον τελικό της FIBA Europe Cup δεν είναι μόνο ιστορική — είναι και μια ευκαιρία εξιλέωσης, μια υπενθύμιση πως ο ΠΑΟΚ ήταν και είναι δύναμη και στο μπάσκετ. Με δύο ευρωπαϊκούς τίτλους ήδη στο παλμαρέ του (το Κύπελλο Κυπελλούχων το 1991 και το Κύπελλο Κόρατς το 1994), πάει να διεκδικήσει τον τρίτο ευρωπαϊκό τίτλο της ιστορίας του. Και δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι. Είναι μια επιστροφή στο DNA του συλλόγου — εκεί που η πίστη, η καρδιά και η περηφάνεια γράφουν ιστορία.
Ο κόσμος του ΠΑΟΚ ήδη ζει και αναπνέει γι’ αυτή τη στιγμή. Και αν η ιστορία του συλλόγου έχει διδάξει κάτι, είναι πως ο ΠΑΟΚ ποτέ δεν τα παρατάει. Παλεύει μέχρι τέλους. Και γι’ αυτό η καρδιά του ΠΑΟΚτσή χτυπάει δυνατά σε κάθε τελικό, σε κάθε κάρφωμα, σε κάθε άμυνα. Γιατί κάθε νίκη δεν είναι μόνο αθλητική – είναι προσωπική, κοινωνική, εθνική.
Χρόνια πολλά μεγάλε ΠΑΟΚ!
ΥΓ: Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά σε όλους!
