26 Αυγούστου 2010. 12 χρόνια πριν. Σαν χθες το θυμάται ο ασπρόμαυρος λαος. Ο ΠΑΟΚ του Βρύζα και του Ζαγοράκη. Ο ΠΑΟΚ του Δερμιτζάκη. Ο ΠΑΟΚ του Μουσλι, του Σαλπι, του Πάμπλο, του Σορλεν, του Μαλεζα, του πιτσιρικα Βιερίνια, του Φιλομένο, του Μπουσαϊντι, του Κουτσιανικούλη και αλλω πολλών που υπηρετούσαν και σέβονταν τα 4 ιερα γράμματα. Ένας ΠΑΟΚ με προσωπικότητα, μέταλο, νοοτροπία και χωρις χρήματα.
Ο μέγας Πάμπλο Γκαρσία ειπε: “Ξέρουμε την ιστορία του ΠΑΟΚ, ξέρουμε ότι οι ρίζες της ομάδας προέρχονται από αυτό το μέρος, ξέρουμε πόσο σημαντικός ήταν αυτός ο αγώνας για τον κόσμο της ομάδας και παίξαμε γι’αυτους”.
Αυτό είναι ο Π.Α.Ο.Κ. Και ολοι οσοι βρίσκονταν εκει, οπαδοί, παίχτες, προπονητές, διοικούντες, ξέρανε τι έπρεπε να κάνουν γιατι ξέρανε ότι παιζόταν η ιστορία. Ξερανε οτι το <<Κ>> στον ΠΑΟΚ σήμαινε Κωνσταντινουπολιτών. Βαρυ. Πόσο μάλλον εκείνη την βραδιά στην Πολη. Μια βραδιά που θα μείνει στην ιστορία του ΠΑΟΚ. Θα μείνει χαραγμένη στην μνήμη οσων βρίσκονταν εκει. Οσων ειδαν το αλάνι τον Ζλάταν να σηκώνει την φανελα με το έμβλημα του μεγάλου ΠΑΟΚ σαν σημαία μεσα στην Πόλη. Του ΠΑΟΚ τα παιδιά μπήκαν στην Αγιά Σοφιά. Ανατριχιαστικό! Δεν περιγράφεται με λόγια! Γενιές και γενιές θυμούνται την στιγμή. “Muslimovic Muslimovic, Fenerbahche bye bye” . Μισό λεπτό, αναμνήσεις απο ολόκληρη την ιστορία. Τον Ζλαταν δεν τον τρόμαξαν οι απειλες του Λουγκάνο, ούτε και το δολοφονικό του τακλιν, το ελεγε η καρδιά του. Ήξερε τι έπρεπε να κάνει. Το έκανε!
Οι καμπάνες της Αγίας Σοφίας ακούστηκαν στην καρδιά χιλιάδων ΠΑΟΚΤΣΗΔΩΝ τότε, σίγουρα, ηχούσαν στα αυτιά τους οσο ο Ζλάταν ύψωσε το λάβαρο στην πόλη. Ο Πάμπλο πισω του ενω τα είχε δώσει ολα χλωμός πλέον έτρεξε να υψώσει κ αυτός το λάβαρο. Ο Στελαρας το ιδιο. Ομαδα με λιγα λεφτα αλλα πολλα κιλα απο τα άλλα…
